Deel 5 winter - voorjaar 2026

Zondag 25 januari - Foum Zguid

Amezrou – Foum Zguid     129 km     ☀️ 20°C

Vijf dagen. Als je als fervent campernomade zo lang op één plek staat, begin je langzaam maar zeker een beetje vast te roesten. Hoog tijd dus om weer eens wat kilometers te maken. Vandaag geen enorme rit, want haasten doen we al helemaal niet — we hebben tenslotte de tijd.
Na het afservicen zwaaien we vrolijk naar Omar en rollen de poort uit. Onder een strakblauwe lucht, zonnebril op de neus, rijden we door de eerste bebouwing van Zagora. Bij de grote rotonde slaan we af richting Foum Zguid, zo’n 120 kilometer verderop. 

De eerste tien kilometer kenmerken zich door prachtig glad asfalt en verrassend veel groen in de steenwoestijn. Een enkele politiepost voor snelheidscontrole -in the middle of nowhere- wordt door menig te enthousiaste chauffeur te laat opgemerkt. Met een onvermijdelijke boete tot gevolg. Later horen we van Kees en Trui dat ook zij de gebruikelijke MAD 150 hebben bijgedragen aan de staatskas. Wij ontspringen keurig die dans. Even verderop trekt een lange stoet dromedarissen door de steenwoestijn, fraai afgetekend tegen de bergketens in de verte. We rijden door een gebied waar men hard probeert agrarisch te boeren. Het gevecht tegen de droogte wordt hier echter regelmatig afgewisseld met het geweld van stortbuien. Net als in 2024 was het ook eind 2025 weer raak met een vloed aan regenval. Overal in het landschap zijn de sporen zichtbaar.

De omliggende bergketens spelen daarin geen onschuldige rol: regenwater raast naar beneden, holt taluds uit, spoelt bruggen en duikers weg en laat grote keien achter die complete betonnen watergeleiders hebben vernield. Soms stuiten we op een merkwaardig fenomeen, plekken waar het lijkt alsof iemand met appels heeft rondgestrooid. Raadselachtig is wel waar dat vandaan moet zijn gekomen. Door ons geopperde theorieën passeren mijmerend de revue. Wellicht is er een vrachtwagen met fruit omgevallen? Of is dit fruit door overvloedige regenval hiernaar toe gesleurd? Later brengt internet het verlossende antwoord. Het zijn giftige bittere appels die in het wild op de grond groeien. Overigens is overal een typische groene gloed over de steenwoestijn opvallend zichtbaar  — ontstaan door de recente regenval. Af en toe zelfs een kleine explosie van woestijnrozen en paarse bremstruiken. Dan plots een heel ander beeld: zand uit de achter de bergrug gelegen Sahara is door harde wind over de weg geblazen. Opletten dus — dit voelt meer als rijden over het strand dan over asfalt.

Het agrarische gebied vlak voor Foum Zguid is zwaar getroffen. Waar eerder vooral droogte het probleem was, gaven de overstromingen van 2024 en 2025 de definitieve nekslag. Hutjes en huizen zijn deels ingestort of simpelweg weggespoeld. Irrigatieslangen die ooit netjes in rijen lagen, liggen nu verkreukeld langs de weg, precies daar waar het water ze heeft achtergelaten. Veel bewoners hebben het gebied na zoveel tegenslagen verlaten. Een enkeling probeert koppig door te boeren of runt een klein koffietentje langs de weg. 

Bij één daarvan, Palm Café, maken we een stop voor een nos-nosje, inmiddels weer gezellig samen met Kees en Trui die we hebben ingelopen. 

Daarna rijden we Foum Zguid binnen, slaan wat groenten in en pinnen contant geld bij het postkantoor. Op camping Khaima krijgen we een prima plek toegewezen. Het prachtige zonnige weer nodigt uit tot nietsdoen: stoelen naar buiten, beetje onderuitgezakt, blik op oneindig. Dat houden we moeiteloos een hele middag vol.

Camping Khaima Park — N30.0798 W6.87145 — MAD 80
P4N #31616  CC: 20020  Hoogte: 649 m

Maandag 26 januari - Foum Zguid

Foum Zguid    ☀️ 22°C

Foum Zguid is een stoffig oud woestijnstadje behoorlijk in verval, net als de aangrenzende oase. Naast de oude lemen kasbah ontstond in vroegere tijden een 'moderner' stadje bij een Franse vooruitgeschoven post van het Legioen, die overigens nu vervangen is door een Marokkaanse militair kampement. Een echt economische basis heeft het gehucht niet, behalve wat passerende camperaars en wat georganiseerde woestijnexcursies. Het loopt hier niet storm.
Deze ochtend buurt ik even bij de Nederlander die vlak naast ons staat. Ik dacht gisteren al, dat hij me bekend voorkwam en nu ging er een lampje branden. Het is de Texelaar Cor , Ceepee van het camperforum, die we verleden jaar in Amezrou hebben ontmoet. Hij is hier wederom met zijn medecompaan Ben om gezamenlijk met hun buggy's door de woestijn te crossen. Leuk hem weer te zien en spreken.

Zo tegen het middaguur wandelen we voor de lunch naar het centrum (groot woord). We genieten van het straatbeeld. Ongekunstelde bouwsels langs de weg, al dan niet met arcades gesierd, herbergen allerlei bedoeninkjes en nerinkjes. Een zelf geknutseld bord vermeldt Mechanique General voor een in smeerolie gedrenkt hokje waar rondslingerende gebutste en verbogen onderdelen niet uitnodigen om je voertuig daar te repareren. Kruideniertjes waar rommelige gestapelde voorraad geven een authentiek beeld van hoe de plaatselijke Albert Heijn hier functioneert.

Vrouwen, veelal donkergekleurde Haratine, doen gesluierd in soms felle kleurige kledij hun boodschappen en wisselen de laatste nieuwtjes uit. Een gebroken muur biedt uitzicht op de ogenschijnlijk verlaten, maar toch bewoonde lemen kasbah met in de voorgrond voetballende jeugd op het stoffige stenen veld.

De terugweg wordt ook flanerend met een zelfde nieuwsgierigheid ondernomen. Handelaartjes die op kleedjes op de stoep proberen een allegaartje van goedkope prullaria aan de man te brengen. Een zelf beschilderd reclamebord van een tandarts, waarvan een averechtse werking uitgaat. vermakelijk blijft het allemaal wel. Weer terug bij de camper gaan de beentjes omhoog, volop genieten van het prachtige weer. Als de zon achter de beplanting verdwijnt en de temperatuur omlaag dendert, zoeken we het behaaglijke interieur van onze camper op. We call it a day.

Dinsdag 27 januari - Tata

Foum Zguid - Tata    138 km ☀️ 26°C

Het zwarte gladde asfalt van de geheel lege weg verdwijnt ver voor ons uit aan de horizon van de woestijn. Natuurlijk verschijnt er enkele maal een voertuig, meestal een camper, die even zo snel ons weer passeert. De prachtige route naar Tata in het onherbergzame gebied van Zuid Marokko blijft ondanks dat we deze al meerdere keren hebben gereden van een fascinerende schoonheid. Het wekt bij ons nog steeds verbazing op als we weer nieuwe details in het woeste landschap ontdekken. Want er is voldoende te zien. De bergen aan de flanken met hun door erosie grillige vormen en de soms opdoemende plukjes begroeiing in het gortdroge landschap worden heel soms afgewisseld met de passage van heus stromend water en palmoases.

Schakeringen in de kleuren rood, bruin, geel en zwart van de steenwoestijn en bergen bieden steeds weer een andere zichtshoek. Soms ontwaren we ook nog een enkel hutje, van waaruit herders rondwaaieren met hun kudde geiten of dromedarissen.

Tissint is een levendig plaatsje halverwege route, waar vriendelijke mensen, veelal donkergekleurde Haratine, in vrolijke kledij rondflaneren. Het 4000 jaar oude plaatsje op de net zo oude karavaanroute naar de Sahara heeft een grote palmoase van 900.000 bomen. De naam is afgeleid van het Tamazight woord voor zout. Net voor de oase zien we dan ook grote witte vlekken op de stenen ondergrond liggen. In het centrum in doe ik iets aan mijn gasvoorraad. In een klein rommelig winkeltje ruil ik mijn lege gasfles voor een volle rode van Afriqia. Op een terrasje genieten we samen met Kees en Trui van een nos-nos, heerlijk in het zonnetje. Marjos heeft zelfs verpakte caketjes gevonden, die we oppeuzelen.

Even na dit plaatsje vergapen we ons voor de tigste keer aan de canyon die recht onder Akka N'Ait Sidi ligt en als een immens litteken het gortdroge landschap doorklieft. We wandelen naar de afbrokkelende rand van de weidse kloof en werpen een blik op een wereld die al eeuwenlang onaangetast lijkt en stil is blijven staan. 

Ver onder ons stroomt de hier zilte Draa door een kleine palmeraie. Opzij van wat Berbertenten zijn vrouwen in fel gekleurde gewaden bezig met het groen uit hun kleine aangelegde tuin. Een grote vogel zweeft met gespreide vleugels langs de wand aan de overzijde, door de afstand lastig te zien wat voor vogel. We rijden onder de indruk verder.

Na een klein klimmetje die een traverse vormt door de Jebel Bani, de flankerende bergrug, rijden we de laatste kilometers naar Tata. Wel nemen we nog even vaart terug voor een dromedaris die ons doodgemoedereerd over de weg tegemoet loopt voor we de perimeter van deze andere woestijnstad benaderen.

Het valt ons meteen op dat de enorme plastic vervuiling, die de woestijn rond Tata altijd kilometers omgeeft rond Tata, nu verdwenen is. Wij zien ervan op en vinden het een vooruitgang. We doorkruisen de stad en parkeren in een van de straatjes op meters van het centrum. In een groentestalletje en een kruidenierszaakje doen we de nodige inkopen voordat we het laatste stukje naar de camping rijden.

Camping Les Palmiers N29.7535 W7.97456 MAD 90
P4N # 20996 CC: 74412 hoogte: 692m

Rond half vijf hebben we met zijn zessen een genoeglijke middagborrel met genoeg gespreksstof over ieders achtergrond en belevenissen. 

De uit de diepvries opgediepte exotische curry smaakt heerlijk en past naadloos bij het verhaal van deze dag.

Woensdag 28 januari - Tata

Tata    ☀️ 25°C

Het is half zeven. Ik ben wel vroeg uit de veren, maar uitgerust en start heel kalmpjes de dag op. Wat opvalt is dat voor het eerst de kachel niet de temperatuur hoeft op te krikken. Binnen is het 20,5°C en buiten 17°C Wat later collecteer ik bij de receptie een tweetal krakend verse baguettes, waarmee ik onder de arm terugslenter naar onze kampeerbehuizing. Eén daarvan vormt de basis van een simpel maar lekker ontbijt. Het goede weer buiten lonkt en we zakken heerlijk onderuit in de leesstand.

Niet voor heel lang want voordat we het weten hebben we een leuk gesprekken met alle buurtjes. Vooral de anekdotes van Ruud zijn heerlijk vermakelijk. Aan het eind van de ochtend is het tijd om naar Tata te gaan wandelen. 

Eigenlijk doen we dat net te laat want terrasjes en winkeltjes gaan voor onze neus dicht voor de middagsiesta. Niettemin blijft gewoon wat rondbanjeren en naar mensen koekeloeren leuk. Of gewoon hen goedendag zeggen en vragen hoe het gaat. De meeste zijn goedlachs en geven vrolijk antwoord. Men maakt hier geen haast. Ze doen wat boodschapjes of zitten in het zonnetje bij te komen. Want de temperatuur is inmiddels opgelopen naar zo'n 25°C, joepie.

We lopen langs de moskee, waar het middaggebed gaande is, getuige de vele losgeschopte schoenen voor de deur (merendeel van het afgetrapte soort) en het gemurmel van de imam wat buiten goed te horen is. Bij het plein komt de regionale bus aankachelen, een potsierlijk gammel koekdoosje. Donkergekleurde vrouwen in fleurige kledij wringen zich massaal in het vehikel. Nu is het nog wachten op de chauffeur die alle tijd neemt om wat te ouwehoeren met wat lachende mensen aan de andere kant van de straat.

Tata Tand - gespecialiseerd in "tandheelkunde"

Niemand trekt zich er wat van aan, tijd is een rekbaar begrip. Dat blijkt ook als we een nos-nosje bestellen op een open terrasje aan de hoofdweg. Net voordat ik na een kwartier wil gaan vragen waar onze koffie blijft komt de uitbater met een brede glimlach onze bestelling serveren. Geduld is een schone zaak. 

Donderdag 29 januari - Taroudant

Tata - Taroudant    167 km 🌤21°C

Het is even voor negenen en we staan in de startblokken. We knuffelen met Ruud en Monica die ook vertrekgereed zijn en wensen ze nog een fijne verdere reis. We moeten thuis nog maar wat afspreken met elkaar, hele fijne ontmoeting. Trui krijgt een dikke omhelzing, Kees is nog in dromenland, prima 👍. We zien elkaar over ruim een week of zo wel weer in Tafraout, als Avondrood zich verzamelt. Gisteren nog gereserveerd voor as maandag en dinsdag als we met onze dochter wederom Tata gaan aandoen. Hamed gaf in eerste instantie aan dat het echt 'complet' is op die data, maar streek over zijn hart toen ik aandrong. Hij houdt voor ons een plekje vrij, shukran ami. 

Toen ik Ali, de secondant van Hamed, vroeg wat de handigste route op dit moment is naar Taroudant, gaf hij aan dat we zeker de P1805 moesten nemen. Iets krapper soms, maar zo mooi. We volgen zijn advies op en rijden noordwaarts Tata uit. Tja en het moet gezegd worden naarmate de kilometers vorderen komen we superlatieven tekort. Deze gaat in het rijtje mooiste routes.

De kale woestenij omgeven door grillig gevormde bergen waarvan de flanken gekleurd worden door de zichtbare gebogen mineraallagen. Rijdend langs en door nu overwegend droge grintbeddingen. Waarvan af te lezen valt dat woest water verantwoordelijk is geweest voor de huidige vormgeving. 

Dit sluimerend geweld vertaald zich ook in schade aan de naastgelegen weg en achtrloos door het water  hoog gedeponeerde palmstronken. Op veel plekken vinden weg werkzaamheden plaats om wegen op te lappen, zijdelings te verstevigen op opnieuw te bouwen. Een enkele maal moeten we zelfs een snel opgeworpen en zeer hobbelige detour in de bedding maken omdat de weg compleet is geblokkeerd door aardverschuivingen. Het verkeer op dit stuk weg tot Irherm is in twee en half uur letterlijk op een hand te tellen, drie stuks!

Offroad

De oases zijn de kers op de taart, her en der gelardeerd met ongekunstelde dorpjes, fantastisch. Mensen leven hier nog geheel volgens op een eeuwenoude rurale traditionele wijze. Met ieder gehucht wel een eigen kleurige kledingstijl. Vrouwen op ezeltjes of met enorme takkenbossen op hun rug aan de sjouw, alles krijgen we in het vizier. 

Wel vereisen de krappe straatjes door deze gehuchten en de smalle doorgangen in de oases de nodige stuurmanskunst, maar dat is alleen maar amusant. We klimmen omhoog naast diepe kloven en worden getrakteerd op fantastische vergezichten. Al met al is de scenery medebepalend voor het lage uurkilometrage, but who cares! GENIETEN met hoofdletters.

In Irherm maken we een tankstop en draaien de grotere N7 op. Na wat laatste klimmetjes zien we hoe wolken proberen de bergrug te passeren. De blauwe luchten worden schaarser, we naderen meer en meer de vlakte naar de kust. Vochtige lucht botst op het bergmassief, stijgt en ver-wolkt. De temperatuur doet een jasje uit. Er verschijnt meer en meer groen op de heuvels en bebouwing ziet er minder sjofel uit. 

Na de grote afdaling rijden we in een vrijwel rechte lijn naar Taroudant. Een paar kilometer voor de stad draaien we de Grand Camping de Taroudant op. 

Vrijdag 30 januari - Taroudant 

Taroudant - Agadir -Taroudant    179 km 🌤21°C

Voor ons rijdt weer een stoffige koekblikken-bus, zo'n Otokar van Karama. Op de vieze achteruit heeft iemand in het Arabisch een boodschap achtergelaten met wat lijkt een hand met opgestoken middelvinger. Ik doe een suggestie "Allah vindt dit een smerige bus" 😇. Ons vriendje Chat GPT heeft het echte antwoord. 'Karama-bus betekent letterlijk bus van de waardigheid en de tekst luidt -God vervloeke de chauffeur van Karama- vrij grove straattaal, frustatie-graffiti. Je zit midden in het echte straatleven'. Einde citaat Chat 😄. Nog een extra uitlegje. 'De buschauffeur laat de tekst vaak staan als vorm van cynische humor'.

We kachelen terug naar de camping. De inmiddels nu wel droge was verdwijnt de kastruimte in, ook weer gebeurd. Nu kunnen de voetjes omhoog.

Zaterdag 31 januari - Taroudant

Taroudant - vliegveld Agadir - Taroudant 121 km ☀️ 23°C

Vandaag is het D-day, onze dochter arriveert rond half elf in de ochtend. We servicen af en rijden naar het vliegveld Agadir Al Massira. Op het moment dat we aankomen is het vliegtuig van onze dochter net geland 👍. Niet veel later kunnen we elkaar knuffelen. Ondanks dat we haar eigenlijk dagelijks spreken is het zo fijn haar weer te zien. Ze zetelt zich snel op de bijrijdersstoel, waarbij Mams naar het bankje op de tweede rij wordt verwezen, en geniet van deze positie al weer snel van het voorbij flitsende Marokkaanse leven. Taroudant is onbekend terrein voor haar en de passage van de buitenmuren van de oude stad roept meer dan voldoende interesse op om de stad te bezoeken.

We vinden een prima plekje op Camping du Jardin, overigens tot ongenoegen van een direkt aangrenzend Frans buur-echtpaar die vindt dat wij hun zon wegnemen. Op mijn vrolijk 'Bonjour, ça va?' wordt er gemelijk en met chagrijnig gezichten iets terug gemompeld. Afin, de verhoudingen zijn gezet.

Met een petit-taxi karren we naar Place Assareg, het centrale hart van de oude stad. Zoals altijd is het weer genieten van het onopgesmukte straatleven van deze feitelijk niet toeristische stad met haar gezellige drukte. Mensen in totaal verschillende Marokkaanse outfits, uiteraard veelal traditioneel, bepalen het straatbeeld. Op het plein nemen we plaats op het terras van restaurant Roudani en genieten na een koffietje van het menu. Een verrukkelijke salade vooraf en daarna een tagine kefta met separaat frietjes en wat fruit na. Heerlijk.

Onderwijl bekijken we het gangbare tafereel wat zich recht voor onze neus afspeelt op het plein. Zo loopt daar de dorpsgek gebarend en mompelend in het rond de bomen waar de oudere mannetjes op bankjes alles observeren. De muzikant met zijn Marokkaanse lier stapt langs de terrasjes en brengt een weliswaar gemeende maar soms volstrekt valse serenade. Morocco got Talent gaat hij niet winnen, zullen we maar zeggen. Dan zijn vakbroeder met één tand die de fluit bespeelt. De keiharde valse riedel van een heel kort deuntje laat trommelvliezen spontaan springen. Als de man nabij komt wenk ik hem, betaal hem hem paar Dirhams en wijs dat hij een heel eind verderop moet gaan staan voor deze beloning. Omstanders grijnzen, ze kunnen deze aktie wel waarderen en onze fluitist vindt het ook grappig en verdwijnt naar een terras verderop.

Na de lunch schuifelen we de Souk Arabe in en begroeten vele bekende handelaren die we in de loop van jaren hebben leren kennen. Altijd leuk, vrolijk en gezellig. Eerst langs bij Milood met een bij hem 2 jaar geleden aangeschafte schoudertas waarvan de schouderriem verbinding aan de tas kapot is. Morgen klaar verzekert hij. Echt kopen doen we vandaag nog niet veel, nu is het meer kletsen en overal handjes schudden. Wel schaft Michelle op het laatst nog een mooie saladeschaal aan, die ze na pingelen voor een mooie prijs binnenhengelt. Ach het tawarren, uitgebreid onderhandelen blijft een vermakelijke bezigheid. We lopen naar de Souk Berbère, de Blokker- en voedselmarkt en komen tot de ontdekking dat drie maanden geleden het grootste gedeelte in vlammen is opgegaan. Oei wat is dat verschrikkelijk voor al die handelaartjes, bedenken wij.

Wel gaan we nog even op zoek naar ingelegde citroenen. Met behulp van een zelfbenoemd gids, zo gaat dat hier, vinden we een kraampje die een grote pot voor ons maakt, lekker. We betalen en schuiven onze 'gids' ook iets toe. Terug op Assareg drinken we nog een nos-nos en worden verrast door onze gids, die ons MAD50 geeft en aangeeft dat de handelaar dat te weinig heeft teruggegeven. Ergo voor een grote pot citroenen zijn we geen 70 maar 20 Dirham kwijt. Heerlijk die eerlijkheid van de mensen hier. Voordat de zon verdwijnt vinden we een taxi die ons terugbrengt naar Du Jardin. Met een wijntje evalueren we de dag, alvorens ons bed op te zoeken, wir sind Müde.