Deel 6 - najaar 2026

Maandag 2 november 2026 - Amezrou

El Rissani - Amezrou  222 km    ☀️27°C

Als de dag ontwaakt in nog zeer pril ochtendlicht wordt weer duidelijk hoe bijzonder de plek is waar we staan. De weidse kale steenvlakte met aan de horizon een glimp van de nog donkere contouren van Tinjedad en opzij zwarte bergruggen maakt je stil. Al snel wint de zon onverbiddelijk terrein en brengt het licht kleur in het landschap. Tien meter verderop pikken twee witkuiftapuiten verwoed in het restant van een granaatappel die zich in vergevorderde staat van ontbinding bevindt. Hun cyclische voedseldans sluit helemaal aan bij de levenswijsheden die Zaid Abbou, onze vriendelijke Marokkaanse filosoof van het achterliggende museum propageert. Zoals beloofd heeft hij ook nog een paar heerlijke ronde broodjes voor ons mee gebracht, Shukran amigo.

De motoren worden gestart en de neuzen van de campers worden westwaarts het strakke asfalt van de N10 op gedirigeerd. Na twintig kilometer slaan we linksaf de R113 op, een smallere rafelrandweg die door de bergen naar Alnif voert. Zand en grindranden en opgedroogde modder langs de kanten van de weg vertellen al het verhaal van recente zware regenval. Overal zijn verse plukjes groen ontkiemd. 

Een paar gehuchtjes verder gaat het inderdaad omhoog de bergen in. Na een colletje heeft de omgeving een ander gezicht gekregen. We bevinden ons een meedogenloze kale en verlaten berglandschap waar groen geen voet aan de grond heeft gekregen. Het grote niets, heel bijzonder.

Vlak voor Alnif zijn kleine dorpjes al een voorbode van meer menselijke bewoning. Mannen sloffen rond en vrouwen in traditionele kledij zitten op de grond in afwachting op vervoer van een Grandtaxi. Velen van hen dragen zwarte omslagdoeken met kleurrijk geborduurde randen, kleding van de Aït Khabbash een Amazigh-gemeenschap in Zuidoost-Marokko. Net als sierraden, taal en gebruiken is kleding een manier om de eigen identiteit en tradities levend te houden. Alnif is een relatief groot stadje.

Over de bekende be-lantarenpaal-de Avenue, waarlangs moderne gebouwen zoals scholen liggen kachelen we naar het oude centrum. Het is hier een drukte van belang op straat. Scholieren met name tieners lopen in groepjes langs mensen die beladen met boodschappen weer terug moeten naar omliggende dorpen. Bij het centrum slaan we af, nu richting Tazzarine. Deze weg loopt door wat wij inmiddels de fossielenvallei noemen. Talloze nerinkjes hebben aan de kant van de weg hun fossiel- en mineraalwaren op schappen uitgestald. Vandaag rijden we eraan voorbij, we hebben in het verleden al zoveel gekocht. In Tazzarine zetten we ons voor de lunch in een modern restaurant, waar hamburgers, frietjes, pizza en pastagerechten op de kaart prijken. Toch moeten we selectief kiezen want lang niet alles is ook echt op voorraad. Tesamen met een verse jus d'orange peuzelen we onze keuzes op, alvorens weer onderweg te gaan. De laatste 100 kilometer voert ons door steenwoestijn, waar ook hier meer groen tijdelijk door regenval een plekje heeft gevonden.

Wat me meteen brengt bij een volgend pleidooi. Mensen laat alsjeblieft deze groepsreizen links liggen. Het is volkomen safe en ook nog leuker om zelf Marokko te bereizen, individueel of met vrienden. Het is niet alleen safe, maar ook vele malen voordeliger en je houdt het programma in eigen hand. Informatie over waar je wat moet bezoeken is overal op internet te vinden, bijvoorbeeld door onze reisverslagen over dit land door te nemen. Groot voordeel geen grote groepen die campings compleet vullen. Enfin, genoeg gepredikt, Himi blijft nu onverbiddelijk. Jammer, morgen op zoek naar een ander plekje.

Dinsdag 3 november 2026 - Zagora

Amezrou - Zagora    4 km    🌤 25°C

Natuurlijk wachten we de aankomst van de groepen niet af. Net als de vertrekkende Franse groepsreis rijden we de poort uit. De vier kilometers naar de camping in Zagora zijn een peuleschilletje en nauwelijks een vermelding waard. Camping Les Jardins de Zagora heeft betere tijden gekend.

Na ons laatste bezoek in 2023 heeft het verval verder toegeslagen. Het ooit nog met algen begroeide zwembad staat nu gebutst en gekraakt leeg, maar ook algemeen gebrek aan onderhoud aan gebouwen en begroeiing onderstrepen de vergane glorie. De semi-joviale houding van propiétaire Mohammed is onveranderd.

Ook de wasmachine kunnen we goed gebruiken om de inmiddels forse stapel wasgoed te decimeren. Terwijl wij op onze was wachten gaan W&R naar Boulangerie & Patisserie Daraa, volgens velen een van de beste patisserie-bakkers van Marokko. De gebakjes die ze hebben meegenomen en met een kop koffie onder de camperluifel worden geconsumeerd, zijn een goede vingerwijzing van deze stelling.

Als we de was inmiddels op de drooglijn hebben gedeponeerd, lopen we nog even de camping af. Muziekgeluiden en hard getrommel hadden ons nieuwsgierig gemaakt, helemaal toen we vernamen dat hier een multi-trouwerij had plaatsgevonden van 50 echtparen. Daar was intussen geen spoor meer van te bekennen.

Wel hebben we een vrolijk gesprek met wat mooi geklede vrouwen die vertellen dat de bruidsparen al zijn vertrokken. Eén vrouw vindt dat zo jammer voor ons dat ze mij terplekke lachend een aanzoek doet. Als ik het spel meespeel en vertel dat ze vrouw N° 51 wordt, haakt ze schaterend af. Marjos kuiert daarna met Will nog door wat steegjes, waar ze leuke ontmoetingen met de bewoners meemaken en die ze waren misgelopen als we in Amezrou waren gebleven. Zoals Cruijff al zei, elk nadeel hep z'n voordeel en daar is niets van gelogen.

Marjos kuiert daarna met Will nog door wat steegjes, waar ze leuke ontmoetingen met de bewoners meemaken en die ze waren misgelopen als we in Amezrou waren gebleven. Zoals Cruijff al zei, elk nadeel hep z'n voordeel en daar is niets van gelogen.

Woendag 4 november 2026    Zagora

Zagora     ☀️25°C

Zagora heeft naast een klein overdekte markthalletje ook twee keer per week een grote souk. Op woensdagen en op zondagen vindt deze plaats op een marktterrein in de woestijn een kleine kilometer buiten Zagora aan de N17. Voor intimi langs de weg naar Foum Zguid. Voordat het zover is, willen we eerst de rest van onze kleding en beddengoed wassen. De markt zal nog even moeten wachten. Ik heb trouwens een forse aanvaring met de Mohammed, de eigenaar. Ik maakte een opmerking over de gewenste stand van de wasmachine, 30°C en een uur, net als gisteren gebeurde door Soufyane. Uit het niets ontplofte hij en maakte wat boze opmerkingen en gebaren. Toen hij bleef doormekkeren maakte ik zeer duidelijk dat ik daar niet van was gediend, noemde hem disrepectvol en maakte gepikeerd een eind aan het gesprek met 'Basta' en draaide me om. Een uur later toen de eerste was klaar was, maakte hij toch schoorvoetend wel drie keer zijn excuses. Hij had het zo niet gemeend, maar had wat stress vanwege alle arbeid.

Tussentijds hebben we een mooi uitzicht. Tegenover de camper worden een aantal palmen van hun dadel-last verlost. Gewapend met een vlijmscherp hakmes klimt de man via een ladder in de boom. Even later danst hij op de stevige bladstengels van tros naar tros. Na het nodige hakwerk belanden de trossen op een zeil die hij onder de boom heeft uitgespreid.

Nadat we de was op de lijnen hebben gaan we na elven met een taxi op weg naar de souk. Een niet bijzondere markt die zich, gezien het wat late tijdstip, al in een staat van ontbinding bevindt, veel kraampjes zijn al verdwenen. Enfin, wel maken we een rondje tussen de overgebleven handelaartjes en slaan wat groenten in en fruit. Een taxi terug naar het centrum zet ons af bij Patisserie Daraa waar we we wat gebakjes kopen. In het daarvoor gelegen Oscar Café eten de eerste twee op bij een nos-nos. De andere vier gaan we later vanmiddag met W&R opsouperen. De rest van de middag brengen we door met nog twee wasjes en het opbergen daarvan. Dan kunnen de beentjes omhoog.

Donderdag 5 november 2026     Agdz

Zagora - Tamegroute - Agdz