Deel 6 winter - voorjaar 2026
Zondag 1 februari 2026 Taroudant
Taroudant ☀️ 24°C
Een licht opspelende jicht speelt mij vanochtend parten. Wel zodanig dat ik Michelle bij haar vroege ochtendwandeling, een routine van een uur, niet kan vergezellen. Ik haak af en zet de reserve Prednisonkuur maar in om erger te voorkomen en de jicht de kop in te drukken. Vandaag kalmpjes aan, vanavond doet het medicijn al bijna zeker zijn werk. Dochterlief komt na een stief uurtje met bijna zes kilometer erop terug, chapeau! en verorbert met graagte het roerei met tomaat. Deze ochtend moeten we sowieso geduld hebben om van de camping te geraken. Veel mede-camperaars hebben bedacht om met een taxi naar de stad te gaan en wij moeten onze beurt derhalve afwachten.
Waarbij feitelijk na onze late aankomst op Assareg er gebeurtenissen zich in een zelfde volgorde afspelen als gisteren. Met een nos-nosje in de hand kijken we aandachtig naar wat er voor onze neus afspeelt. Nieuwe loot aan de Assareg-stam is de dorpsdokter, ook een jaarlijks terugkerend fenomeen. De in het smetteloos wit geklede kruidenmedicijnman die gezeten op een kleedje een grote schare bewonderaars om hem heen verzamelt. Met een zachte maar bezwerende stem, brede gebaren en af en toe ter ondersteuning het rondzwaaien van een groot schrift met tekeningen en formules weet hij zijn boodschap goed over te brengen. Niet veel later worden zijn alles helende producten grif door de inmiddels overtuigde meute gekocht. Zakken met kruiden en doosjes met zalfjes verwisselen van eigenaar. Inmiddels zijn we een terrasje verhuisd naar Redouni, waar we hartelijk worden verwelkomd door Ali. Vandaag Tagine Poulet en Couscous Poulet, natuurlijk voorafgegaan door die heerlijke salade en na het fruit. Wederom komt onze niet-Morocco's-got-Talent-fiedelman een deuntje voor onze neus spelen. We schuiven hem ditmaal een paar Dirhams toe en vragen hem zijn uiterste best te doen, zodat Michelle een opname kan maken voor haar Instagram. Dat doet hij vol verve en kreunt zijn 'mooiste' aria eruit begeleid door heftige halen over zijn één-snarige lier en luid gestamp van de voeten. Bovenal is zijn applaus voor hemzelf een optimale bevestiging dat hij denkt ieder concours te kunnen winnen, WGT incluis.
Overigens volstrekt in contradictie met de blikken die hij krijgt toegeworpen van andere gasten die aan belendende tafeltjes bivakkeren op het terras en die het hemeltergende gekraai onwillekeurig mede moeten aanhoren. De eerlijke gelaatsuitdrukkingen van jonge kinderen een tafel naast ons variëren tussen verbazing en afgrijzen.Tijd om in te grijpen. Grijnzend wuif ik de man weg.
Ik wandel even de souk in naar tassenman Milood. Die laat vol trots zien wat hij allemaal heeft verbeterd aan mijn kapotte tas. Er is niet alleen een bredere riem op gezet, maar ook zijn alle klinknagels, riemgespen en aansluitingen vernieuwd. Bovendien is de tas weer als nieuw opgepoetst. Een metamorfose. Ik begrijp dat dit wat verder gaat als garantie en geef hem 50 Dirham voor alle moeite. Met een 'à la prochaine' en omhelzing nemen we afscheid, shukran mon ami.
Terug op het plein nemen we een calèche om samen met onze dochter een sightseeing tour door de stad te maken. Wederom springt een enthousiaste Marokkaan op de bok naast de koetsier om een en ander uit te leggen, ondanks onze vermelding dat dit onze derde trip wordt.
Eerst naar de Tannerie, de leerlooierij die via passage van de Bab Targhount buiten de muren wordt bereikt.
Voor onze dochter is alles nieuw, voor ons zijn de moeilijk onderhandelbare vraagprijzen van leerprodukten nieuw. Ergo we wandelen zonder aankoop weg.
De rit in het koetsje zet zich voort langs de westelijke en noordelijke stadsmuren. Daar draaien we via de Bab Bizamaren de stad weer in doorkruisen het en rijden vervolgens via de Bab El Kasbah buitenom de oostelijke naar de zuidelijke stadsmuren.
Door de laatste stadspoort Bab Benyara rijden we naar de Joodse begraafplaats. De via de mobiel opgepiepte sleuteldrager opent de poort en wij lopen de eeuwenoude cimétière op. Altijd weer indrukwekkend, als je je hebt verdiept in de meer als 2000 jaar vredige samenleving tussen Joden en de Berberse volken.
Terug op Assareg verdwijnen we in de souk en doen wat razendsnelle inkoopjes voor familie en vrienden thuis. Tijd om terug te keren naar de camping.
Het gekozen tijdstip (19.00 uur) is niet best. Alle petit-taxis die voorbijrijden zijn geheel of gedeeltelijk bezet. Dan maar een koetsje. Dat gaat niet geheel zonder strubbelingen, want de rubberen band loopt van het ijzeren wiel af. De koetsier heeft vaker met dit bijltje gehakt en is niet voor een gat te vangen. In werkelijk binnen een minuut heeft hij het zaakje gefikst, door de rubberen ring met ijzerdraad en nijptang weet te fixeren. En weet daarmee een echte file op het smalle weggetje naar de camping te voorkomen. Een mooi maar inspannend dagje, we zakken snel onderuit.
Maandag 2 februari 2026 - Tata
Taroudant - Tata 167 km ☀️ 25°C
Mijn voet geeft nog steeds de verkeerde signalen af om Michelle te vergezellen op haar ochtendloop. Dus wederom gaat ze alleen aan de wandel in lichte motregen deze keer. Wij zetten zoveel mogelijk alles al aan de kant, ruimen op om te kunnen vertrekken naar Tata. Om 10 uur laten we het regenachtige Du Jardin achter ons en steken via smalle binnenweggetjes door naar de N7 richting Igherm.
De vruchtbare Souss Massavlakte verruilen we voor de Anti Atlas die naarmate we vorderen steeds droger wordt. Opvallend is dit keer dat de wolken met ons meereizen naar het zuiden, wel meer en meer in flarden. Ook wel fijn want we hebben de rijrichting tegen de zon in en die wordt nu wat getemperd. Het komt ons zicht op en contrast in het landschap ten goede.
Michelle geniet intussen van de steeds spectaculairder wordende scenery, het is hier ook zo mooi. Na Igherm duiken we weer de fantastische P1805 op, het gedeelte van de dagrit waar de oh's en de ah's zich aaneen rijgen. De wisseling tussen woest kaal berglandschap met soms diepe kloven en groene oases is van een grote schoonheid.
Zo rond half drie rijden we de bergen uit en de vlakte op voor Tata om een half uur later het stadje te bereiken. Alvorens naar de camping te rijden, gaan we eerst op zoek naar een Inwi-agentschap om het abonnement te verlengen met een maand. We kunnen eventueel pas later in de middag terecht, vertelt een winkelier. Vooralsnog dus onverrichterzake naar de camping. Ondanks dat ik een kleine week geleden voor 2 dagen heb gereserveerd, wordt nu aangegeven dat ik hier maar 1 dag kan staan, oeps. Vanaf morgen moeten we verhuizen naar de dependance. We parkeren onze camper voor die van Kees en Trui, die hier nog steeds staan. Sinds een aantal dagen worden zij vergezeld van Marita en Henk, die weer achter hen staan. Zo leuk om elkaar te treffen.
Ik haal de fietsen uit de garage, want we moeten naar het Inwi-kantoortje, Kees fietst mee die wil ook verlengen en mijn dochter vergezelt ons. We vinden het kantoortje nu geopend en ik word keurig volgens de uitgestippelde verwachting geholpen, mooi. Bij Kees ligt het ingewikkelder, die zal een en ander digitaal moeten regelen. Bij een groenteboer slaan we nog wat fruit in en kachelen we terug naar de camping. Michelle vindt fietsen op een E-bike een fantastische openbaring.
Camping Les Palmiers N29.7535 W7.97456 MAD 120 (3P)
P4N # 20996 CC: 74412 hoogte: 692m
Niet veel later wordt zij geconfronteerd met het fenomeen Keek op de Dag en mengt zich al snel in de gesprekken over en weer, mooi. Het is intussen een beetje etenstijd en we besluiten met zijn allen te gaan eten bij restaurant Hiba, zo'n 250 meter verderop. Daar zetten we de prettige conversaties aan de dis voort. Zo gezellig en een mooie afsluiting van een topdag.