Deel 6 winter - voorjaar 2026

Zondag 1 februari 2026  Taroudant

  Taroudant  ☀️ 24°C

Een licht opspelende jicht speelt mij vanochtend parten. Wel zodanig dat ik Michelle bij haar vroege ochtendwandeling, een routine van een uur,  niet kan vergezellen. Ik haak af en zet de reserve Prednisonkuur maar in om erger te voorkomen en de jicht de kop in te drukken. Vandaag kalmpjes aan, vanavond doet het medicijn al bijna zeker zijn werk. Dochterlief komt na een stief uurtje met bijna zes kilometer erop terug, chapeau!  en verorbert met graagte het roerei met tomaat.  Deze ochtend moeten we sowieso geduld hebben om van de camping te geraken. Veel mede-camperaars hebben bedacht om met een taxi naar de stad te gaan en wij moeten onze beurt derhalve afwachten.

Waarbij feitelijk na onze late aankomst op Assareg er gebeurtenissen zich in een zelfde volgorde afspelen als gisteren. Met een nos-nosje in de hand kijken we aandachtig naar wat er voor onze neus afspeelt. Nieuwe loot aan de Assareg-stam is de dorpsdokter, ook een jaarlijks terugkerend fenomeen. De in het smetteloos wit geklede kruidenmedicijnman die gezeten op een kleedje een grote schare bewonderaars om hem heen verzamelt. Met een zachte maar bezwerende stem, brede gebaren en af en toe ter ondersteuning het rondzwaaien van een groot schrift met tekeningen en formules weet hij zijn boodschap goed over te brengen. Niet veel later worden zijn alles helende producten grif door de inmiddels overtuigde meute gekocht. Zakken met kruiden en doosjes met zalfjes verwisselen van eigenaar. Inmiddels zijn we een terrasje verhuisd naar Redouni, waar we hartelijk worden verwelkomd door Ali. Vandaag Tagine Poulet en Couscous Poulet, natuurlijk voorafgegaan door die heerlijke salade en na het fruit. Wederom komt onze niet-Morocco's-got-Talent-fiedelman een deuntje voor onze neus spelen. We schuiven hem ditmaal een paar Dirhams toe en vragen hem zijn uiterste best te doen, zodat Michelle een opname kan maken voor haar Instagram. Dat doet hij vol verve en kreunt zijn 'mooiste' aria eruit begeleid door heftige halen over zijn één-snarige lier en luid gestamp van de voeten. Bovenal is zijn applaus voor hemzelf een optimale bevestiging dat hij denkt ieder concours te kunnen winnen, WGT incluis.
Overigens volstrekt in contradictie met de blikken die hij krijgt toegeworpen van andere gasten die aan belendende tafeltjes bivakkeren op het terras en die het hemeltergende gekraai onwillekeurig mede moeten aanhoren. De eerlijke gelaatsuitdrukkingen van jonge kinderen een tafel naast ons variëren tussen verbazing en afgrijzen.Tijd om in te grijpen. Grijnzend wuif ik de man weg.

Terug op het plein nemen we een calèche om samen met onze dochter een sightseeing tour door de stad te maken. Wederom springt een enthousiaste Marokkaan op de bok naast de koetsier om een en ander uit te leggen, ondanks onze vermelding dat dit onze derde trip wordt.

Eerst naar de Tannerie, de leerlooierij die via passage van de Bab Targhount buiten de muren wordt bereikt. 

Voor onze dochter is alles nieuw, voor ons zijn de moeilijk onderhandelbare vraagprijzen van leerprodukten nieuw.  Ergo we wandelen zonder aankoop weg. 

De rit in het koetsje zet zich voort langs de westelijke en noordelijke stadsmuren. Daar draaien we via de Bab Bizamaren de stad weer in doorkruisen het en rijden vervolgens via de Bab El Kasbah buitenom de oostelijke naar de zuidelijke stadsmuren. 

Door de laatste stadspoort Bab Benyara rijden we naar de Joodse begraafplaats. De via de mobiel opgepiepte sleuteldrager opent de poort en wij lopen de eeuwenoude cimétière op. Altijd weer indrukwekkend, als je je hebt verdiept in de meer als 2000 jaar vredige samenleving tussen Joden en de Berberse volken. 

Terug op Assareg verdwijnen we in de souk en doen wat razendsnelle inkoopjes voor familie en vrienden thuis. Tijd om terug te keren naar de camping. 

Verslag van Michelle 1 februari 2026

Tweede dag in Taroudannt en dit keer ook met paard en wagen de stad verkennen en een bezoek aan een leerlooierij. Ook hebben we de souk geholpen te ontspullen en flink wat stappen gezet vandaag. De vriendelijkheid van de mensen hier blijft hangen en zorgt voor reflectie. Hoe gastvrij zou ik kunnen zijn? Wat kan ik belangeloos betekenen voor een ander? Je krijgt wat je geeft en ik denk dat dit typisch de cultuur typeert hier in Marokko. Een land en mensen om van te houden.

Maandag 2 februari 2026 - Tata

Taroudant - Tata    167 km ☀️ 25°C

Mijn voet geeft nog steeds de verkeerde signalen af om Michelle te vergezellen op haar ochtendloop. Dus wederom gaat ze alleen aan de wandel in lichte motregen deze keer. Wij zetten zoveel mogelijk alles al aan de kant, ruimen op om te kunnen vertrekken naar Tata. Om 10 uur laten we het regenachtige Du Jardin achter ons en steken via smalle binnenweggetjes door naar de N7 richting Igherm.

De vruchtbare Souss Massavlakte verruilen we voor de Anti Atlas die naarmate we vorderen steeds droger wordt. Opvallend is dit keer dat de wolken met ons meereizen naar het zuiden, wel meer en meer in flarden. Ook wel fijn want we hebben de rijrichting tegen de zon in en die wordt nu wat getemperd. Het komt ons zicht op en contrast in het landschap ten goede.

Michelle geniet intussen van de steeds spectaculairder wordende scenery, het is hier ook zo mooi. Na Igherm duiken we weer de fantastische P1805 op, het gedeelte van de dagrit waar de oh's en de ah's zich aaneen rijgen. De wisseling tussen woest kaal berglandschap met soms diepe kloven en groene oases is van een grote schoonheid.

Zo rond half drie rijden we de bergen uit en de vlakte op voor Tata om een half uur later het stadje te bereiken. Alvorens naar de camping te rijden, gaan we eerst op zoek naar een Inwi-agentschap om het abonnement te verlengen met een maand. We kunnen eventueel pas later in de middag terecht, vertelt een winkelier. Vooralsnog dus onverrichterzake naar de camping. Ondanks dat ik een kleine week geleden voor 2 dagen heb gereserveerd, wordt nu aangegeven dat ik hier maar 1 dag kan staan, oeps. Vanaf morgen moeten we verhuizen naar de dependance. We parkeren onze camper voor die van Kees en Trui, die hier nog steeds staan. Sinds een aantal dagen worden zij vergezeld van Marita en Henk, die weer achter hen staan. Zo leuk om elkaar te treffen.

Camping Les Palmiers N29.7535 W7.97456 MAD 120 (3P)
P4N # 20996 CC: 74412 hoogte: 692m

Niet veel later wordt zij geconfronteerd met het fenomeen Keek op de Dag en mengt zich al snel in de gesprekken over en weer, mooi. Het is intussen een beetje etenstijd en we besluiten met zijn allen te gaan eten bij restaurant Hiba, zo'n 250 meter verderop. Daar zetten we de prettige conversaties aan de dis voort. Zo gezellig en een mooie afsluiting van een topdag.

Verslag van Michelle  2 februari 2026

Na een waanzinnig mooie route door het Anti Atlas gebergte is de Tatta aangekomen in Tata!

Dinsdag 3 februari 2026 - Tata

Tata    ☀️ 22°C

Het wordt eentonig maar een dagje wachten met wandelen gezien de voet lijkt mij beter, dus Michelle gaat alleen. Wij ruimen intussen kalmpjes de zaken aan de kant, we moeten straks verhuizen. Want nee, er is echt geen plaats op het hoofdterrein vertelt Achmed. We vinden een mooie stek op het dependance-terrein, eerlijk is eerlijk met veel meer ruimte.

Tijd om met Michelle de stad in te wandelen, Mams is vooruit op de fiets. Bij de boulangerie op het hoekje vlak voor het plein schaffen we wat lekkere kleine gebakjes aan. Kosten MAD7, oftewel 65 eurocent. Direkt om het hoekje bestellen we een heerlijke nos-nos en aanschouwen met dit bakkie het leven op het plein. 

Vooral de voetballende straatjongetjes springen in het oog, die met een lekke lederen voetbal voetbal-behendig elkaar proberen de loef af te steken. Ik kan het niet nalaten om mijn voetbal-skills te testen en met een jongen aan de bal te dollen. En ik weet zijn passages goed te pareren. Tot op het moment dat hij mij met een balletje tussen de benen door passeert. De jongens schateren het uit en ik geef ze lachend alle credits.

Bij een groenteboertje schaffen we de benodigdheden voor een mooi tomatensoepje aan en stoppen de ingrediënten in de fietstassen van Marjos.

Terug op de camping naar een discutabele fishy tonijnsalade op brood/cracker, springen Michelle en ik op de fiets en maken een ronde langs camping Hyatt door de Palmerie aan de overzijde, het oude lemen dorp naar het Horloge, de waterklok. Zo mooi en verrassend als de oase er weer altijd bij ligt met de rust en zalige temperatuur en de fijne zangbegeleiding van de vele vogeltjes. De vrolijke begroetingen met 'ça va' van mensen, veelal Haratine (bedoeïenen) die je hier ontmoet zijn aanstekelijk en werken in met een zeer positieve vibe op het gemoed. 

In de oase stroomt in goten het door het Horloge gedistribueerde water en in de lemen dorpjes worden vrachtwagentjes ontladen van hun geplukte dierenvoer. Fietsend krijg je ook een mooi inzicht in de gelaagdheid, etagebouw van deze piséhuizen, waar 'ondergrondse' corridors de zomerse hitte opvangen. Het Horloge-gebouwtje is niet open, ik vraag mij af of de waterverdeling nog steeds van hieruit wordt geregeld. Voor uitleg van de waterklok zie ons eerder verslag Deel 6 - Voorjaar 2024 - 27 februari. Natuurlijk wel met pal ernaast zicht op de kanaal verdeling van het inkomende water. We fietsen via het grotere lemen dorp Tighrmet weer terug naar de N7, overigens onder vrolijk meegeloop van talloze kinderen. De hoofdweg brengt ons weer snel terug naar de camper.

Marjos heeft intussen heerlijke tomatensoep bereid. We trommelen de Avondroders op en babbbelen weer hondertuit over van alles en nog wat. Met voor alsnog het idee dat dit onze laatste dag Tata wordt en dat we morgen doorrijden naar Tafraout. Echter als we na het eten van de voortreffelijke soep de weersvoorspellingen openslaan wordt twijfelachtig of we de juiste verwachting krijgen voorgespiegeld, het ziet er niet goed uit. We raadplegen met de App nog even of Thole chocola kan maken uit de weers-gissingen, maar die komt tot de dezelfde diffuse conclusie. Het beeld is in ieder geval minder als de voorspellingen voor Tata en we laten Michelle de knoop doorhakken. Het is deze week haar feestje. Zij kiest voor het skippen van Tafraout en een langer verblijf hier in Tata. En dat gaan we doen.

Verslag van Michelle  3 februari 2026

Vanmorgen gestart met een ochtend wandeling, het tempo was wat trager want het uitzicht met zonsopkomst was fantastisch. Ik kan intens genieten van de nog rustige wegen, de stilte en de natuur. Tata sliep nog. Na de wandeling heb ik een douche genomen op de camping, heerlijk om even wat uitgebreid te douchen. Na mijn douche stond mijn ontbijt al klaar, wat een luxe. Omdat we maar 1 nacht op ons plekje konden blijven moesten we eerst even de boel verplaatsen, gelukkig kon dit op een terrein naast de camping. Eigenlijk een mooiere en ruimere plek dan die we hadden. Vandaag staat Tata verkennen op de agenda. Mijn ouders zijn hier inmiddels al veel vaker geweest en kennen de fijne en beste plekjes. Zo kom ik terecht in een bakkertje met heerlijke taartjes. We kiezen er allen eentje uit en gaan om de hoek van de bakker met uitzicht op het plein zitten voor een koffie waar we de gebakjes heerlijk opeten terwijl we kijken naar een grote groep kinderen die op het plein voetbal aan het spelen zijn. Het zonnetje schijnt inmiddels al goed en het is dan ook heerlijk in de zon met een kop koffie. Dan besef ik mij hoeveel zin in nu al weer heb in de zomer en hoeveel ik de zon mis. Ik betaal voor drie cappuccino en drie water flesjes 30 dh (nog minder dan 3 euro), wat een leven. Dan lopen we verder Tata in en kopen bij de groenteboer wat groenten voor soep. Bij Abdel die een kruidenzaakje heeft laten we door hem kruiden mixen wat we kopen; het ruikt zalig. Het straatleven is bedrijvig en de mensen zien er prachtig uit in soms nog traditionele kleding. De vrouwen vinden het niet fijn wanneer je foto’s van hen maakt, terwijl de mannen dit minder ingewikkeld lijken te vinden. In de namiddag besluiten papa en ik een stuk te fietsen door de palmerie, wat een prachtige fietstocht. Heerlijk om met dit weer te fietsen, het geeft een hele andere belevenis aan het ontdekken van deze plaats. Dan terug op de camping borreltijd met vrienden van mijn ouders, gezellig. Vanwege de mindere weersvoorspellingen in Tafraout geef ik de voorkeur aan om in Tata te blijven. Morgen wordt het hier heerlijk weer en vertragen is ook genieten.

Woensdag 4 februari 2026 - Tata

Tata    ☀️ 🌬 24°C

Yep, nu is de voet stapgereed. Tesamen met mijn dochter maak ik een ochtendwandeling, waarbij goed wordt doorgestapt. We lopen rond kwart over acht de nauwelijks ontwaakte hoofdstraat door zuidwaarts en slaan pas af bij Dar Infiane, het oude lemen dorp onder Tata aan de wadi. Door het dorp dalen we af naar de wadi en lopen langs de irrigatiegoot naar de waterkant, waar het water over een stuwtje loopt. Schuin tegenover ons zijn koereigers en ganzen aan het fourageren met daarachter de campers op camping Hyatt. 

Via de rots- en grintbedding lopen we weer naar de betonnering die beide zijden van de wadi verbindt en lopen weer terug omhoog naar de hoofdweg. Door het inmiddels drukkere Tata wandelen we weer in gestaag tempo terug naar de camping. Vijf en een halve kilometer in één uur is niet gek en een goed begin van de dag. Volgens mijn dochter kan het vandaag niet meer misgaan.

Eerst naar het pleintje voor wat nos-nos. vergezeld van wat gebakjes van het bakkertje. We gaan op weg noordwaarts naar de grotten die zo'n 8 kilometer boven Tata liggen. Eenmaal op de grote open vlakte met vol de wind tegen komen we in een lage versnelling en de maximale ondersteuningsstand nauwelijks voorruit, Marjos wordt bijna van haar fiets geblazen. Later lezen we op de weer-app dater op dit tijdstip een wind met kracht 5-8 waait. 

We draaien om en karren naar Tata. Daar gaan we eten bij restaurant Bismillah, een populaire hotspot. We moeten even geduld hebben voordat we een tafeltje kunnen bemachtigen. Gezien het al wat late tijdstip, het is dik na tweëen, is de keuze van het eten beperkt, er is al veel op. We bestellen kip met friet (bien cuit) en Michelle een taco, smaakt allemaal uitstekend. Prijs MAD105 inclusief drinken. We kopen nog wat eieren, brood en tomaten en kachelen terug.

Niet veel later starten we met de Keek op de dag wederom bij ons op het terras met Henk en Marita, Kees en Trui zijn uit eten. Henk verrast ons met zelf gerookte paling op een toastje en we kunnen verklappen: dat is geen straf  😋😋😋....... Er wordt het nodige afgekletst en wat later sluiten Kees en Trui ook aan. Zij vertellen dat ze morgen al naar Tafraout rijden, ze willen ook nog een schade achter aan hun camper laten maken. We spreken elkaar morgen nog, voordat ze vertrekken. Na een lichte broodmaaltijd gaan wij in de relaxstand. Michelle heeft nog even contact met het thuisfront, alles gaat prima. Op tijd naar bed.

Verslag van Michelle 4 februari 2026 

Gezellig, nog een dag in Tata. Ik heb roet in het eten gegooid en warme temperaturen verkozen boven een nog voor mij onbekende stad. Ach, er moet wat te wensen overblijven. Vanmorgen vroeg wederom in mijn wandelkleding en dit keer besloot papa mee te gaan, leuk! Wat een mooie route en leuk om samen te doen! Genoten van het uitzicht en het landschap. Het idee was om te fietsen naar de grotten/kalksteenformaties te fietsen. In het dorp zowaar een winkel gevonden waar elektrische mountainbikes werden verhuurd, top! Na het zien van de open kettingkast en frame maat niet gemaakt voor deze dwerg kwamen we op het idee dat ik op pap zijn fiets kon en hij de mountainbike zou nemen. Eerst koffie drinken met uitzicht op het terras met gebakjes van het bakkertje. Mooi hoe je na twee dagen al je eigen rituelen inbouwt ;-). Vol enthousiasme stappen we daarna op de fiets om de route van ongeveer 8 km te fietsen. Niet wetende dat we nadat we Tata uit fietstten, we windkracht 8 tegen kregen.. en zelfs met elektrische fietsen was dit niet te doen. Niet tegenaan te trappen, het was gewoon keihard onderhandelen met de natuur. De benen wilde wel, maar vooruit komen kostte toch echt moeite. Resultaat was omdraaien waardoor de fiets in een scooter veranderde. Amper meer getrapt en dat met Strava nog op de achtergrond van mobiel aan. Terug in Tata bij restaurant Bismillah geluncht, ik een taco en papa en mama kip met frietjes. Smaakte heerlijk. Terug op de camping in de stoel geploft om even wat te lezen, lekker relaxed met in de namiddag een borrel met vrienden van mijn ouders. Henk had zelfgemaakte gerookte paling meegenomen, fantastisch smaakte dat. Morgen wederom een poging op de fiets!

Donderdag 5 februari 2026 - Tata

Tata    ☀️ 27°C

Vanmorgen zijn we iets eerder gaan lopen, zo rond kwart voor acht. De zon is nog niet over de kim en Tata is rond dit tijdstip nog verlaten. We lopen zuidwaarts Tata uit en dan linksom de gouvernementsheuvel weer de stad in. Hier liggen de scholen, zowel de middelbare als basisscholen en kinderen verzamelen zich massaal. Als het alarm gaat sjokt iedereen door de hekken de schoolpleinen op. Inmiddels zien we tussen de stadscontouren door de heuvels door het zonlicht in een gouden gloed oplichten, fantastisch. Wij wandelen door de Rue de Sarah richting plein in het centrum, steken over en slaan weer af op de hoofdweg richting camping. We hebben een iets korter rondje gelopen namelijk 53 minuten in plaats van een uur. Afstand 4,9 kilometer. Fit beginnetje van de dag.

Na het ontbijt en een douche klimmen we de fiets op. Eerst Trui en Kees gedag zeggen, die staan op het punt te vertrekken naar Tafraout. Michelle krijgt een dikke knuffel want die zien ze niet meer. Van ons natuurlijk ook een hug, maar wij zien elkaar weer zaterdag in Tafraout. 

Het is stralend weer en vrijwel windstil en dat rijdt heel wat prettiger. Nu pedaleren we in een heerlijk tempo noordwaarts op de P1805 bezijden de steenvlakte richting bergen.

 We stoppen bij de Tanoudfi Noussbahiye, de kloof om via de rivierbedding naar de druipsteengrotten te wandelen. In één daarvan kan je inklauteren en in de lengte doorkruisen en je wordt beloond met een prachtig uitzicht. Marjos is overigens op de rand van de kloof gebleven die zag die hiking over rots en zandgrond niet zitten.

Het laatste stukje door de oase brengt ons weer bij onze koffiestek op het plein. Omdat de nos-nos-machine de geest heeft gegeven, een monteur is hard bezig, wordt het thee en jus d'orange vandaag. Na wat snelle inkoopjes fruit, eieren, brood trappen we terug naar de camping. 's Middags gaan Michelle en ik de fiets inleveren, dat duurt even want we moeten wachten tot het shopje weer open gaat. We kopen nog wat kruiden op de kleine souk, leveren daarna de fiets in en gaan terug naar de camping.Keek op de Dag nu bij Henk en Marita. Omdat Michelle zo enthousiast was over de paling heeft Henk nog wat toastjes klaargemaakt met de delicatesse. De maaltijd vandaag visstukjes met italiaanse saus en spaghettini, heerlijk. Daarna een rustig avondje.

Verslag van Michelle  5 februari 2026

De dag weer begonnen met een mooie ochtendwandeling samen met mijn vader. Leuk om dit samen in de ochtend te kunnen doen. Strava is aan het einde van de wandeling weer trots op ons en het biedt toch weer extra mogelijkheden voor een wijntje later op de middag met ‘keek-op-de-week’, zoals mijn ouders dit noemen wanneer ze gewoon ordinair aan de zuup gaan met vrienden. Klinkt wat deftiger, maar tis hetzelfde. Omdat de zon vandaag heel hard zijn best doet en de wind zich nauwelijks laat zien, lukt het deze keer goed om ons geplande ritje te maken naar de kloof. Na een fantastische mooie fietsroute aangekomen besluit mam boven foto’s te maken en klimmen papa en ik naar beneden. Ongelofelijk mooi, groot en imposant wanen we ons door een stuk natuur van druipsteen grotten zoals ik nog niet eerder heb gezien. We maken wat kiekjes en besluiten om weer terug naar Tata te fietsen. Uiteraard slaan we de bakker en de nos nos niet over en strijken we neer op ons bekende plekje met uitzicht op het plein. Na de koffie fietsen we terug naar de camper waar ik besluit dat mijn winter gebleekte melkflessen kleur weer wat opgepimpt mag worden. Na een kwartier wegsmelten identificeer ik mij zowaar als ET en besluit wijs in de schaduw te zitten. Ik verkoos warm boven kou, maar kreeg snikheet. Op z’n Hollands gezegd; het is ook nooit goed. Mijn ouders zijn druk bezig met hun dagboek. Mijn vader de tekst en mijn moeder de foto’s voor de website maranopreis.nl. Ik met een boek van Fred van Leer. Ach, zo heeft ieder zijn eigen ontspanning. Met pap fiets ik terug om de gehuurde mountainbike in te leveren. De openingstijden hier zijn altijd een beetje op de gok, ondanks dat de beste man had aangegeven de hele dag open te zijn, bleek dit niet het geval. Een kort bezoek aan de mini souk leverde 400 gram kruidenmix op en een hoop vermaak en gezelligheid. Na de souk terug naar de fietsen man, die nog steeds niet aanwezig was. We steken de wadi over en dan maar door de palmerie (voor degene die dit niet snappen; een oase met een heleboel palmbomen, geluid van vogels, vlinders die voorbij fladderen, kortom een soort Avifauna in real life waar je doorheen kan fietsen) fietsen om nog extra te genieten. Wat een mooie rit weer en fijn om dit te doen samen. Bij terugkomst een feest, we kunnen de fiets inleveren. Terug op de camping mag de borrel bij Henk en Marita plaatsvinden. Wat zijn dit toch lieve mensen en wat fijn dat dit vrienden van mijn ouders zijn. Mooi om ze wat beter te leren kennen. Mijn compliment aan Henk over zijn zelf gerookte paling van gisteren leverde als verassing nog een toastje met paling op vandaag. Wat is dit smullen, heerlijk!! Genoten van de verhalen over passie, liefde en het leven. Mocht je je afvragen waarom je op de foto een platgedrukte kikker ziet; tsja.. dat was dus iets met passie en docentschap biologie. Mooi om dit te aanschouwen (van een afstand, zoals ik al zei; ieder z’n ding). Met mijn ouders lekker een spaghetti met vissaus in de camper gegeten en op tijd gaan slapen. Wat is het toch fijn hier.

Vrijdag 6 februari 2026 - Taroudant

Tata - Taroudant    214 km 🌤24°C

Michelle en ik gaan vroeg aan de wandel, het is 5.45 uur. Het is op dit tijdstip stil op straat, Tata is nog in diepe rust. Fijn kunnen we op het gladde asfalt van de weg lopen in plaats van over de hobbelige stoep. We hebben het tempo er goed in zitten, keren bij Dar Ifiane en buigen met een grote boog om de gouvernementsheuvel terug naar de camping. Bijna 6 kilometer in ruim een uur is een prima trippel om de dag te starten.

Na ontbijt, douche en wat opruimen, servicen we af op de hoofdcamping. Henk en Marita zijn intussen al vertrokken zien we. Wij volgen rond half negen. We nemen nu de N7 naar Taroudant, die duurt wat langer maar anders is het zo hetzelfde.

We hebben nu het zonlicht gunstig mee en het contrastrijke landschap zo op de vroege ochtend ontlokt heel wat oh's en ah's, prachtig.

Na Ighrerm komen we weer op de route van de eerdere oversteken naar Taroudant, maar ook dat verveelt natuurlijk niet.

Het weer is veelal zonnig en soms zien we in de verte de sneeuwranden van de Hoge Atlas al opdoemen. In de Sous Mass-vlakte zien we vanuit de bergen een wolkenlaag liggen, mooi gezicht.

We hebben besloten de laatste overnachting van Michelle op de P bij het gerechtsgebouw te doen. Van hieruit kunnen we gemakkelijk Taroudant in. We betalen de gardien de 20 Dirham voor de overnachting en gaan aan de wandel, althans Michelle en ik. Marjos kan een petit-taxi pakken, waar nog 1 persoon mee kon.

In de stad blijft het een drukte van belang, al zien we wel dat vanwege gebedsdag de eerste winkels en bedrijfjes al sluiten voor de middag. Op Place Assareg doen we eesrt een nos-nosje bij Roudani voordat we in de souk lopen. Ook hier komen we er al snel achter dat het overgrote deel gesloten is.

Dan maar in de straat een kapper opgezocht voor mijn haardos. De vaardig door barbier Omar gehanteerde tondeuse fatsoeneert mijn coupe weer naar beter niveau en tevens wordt mijn baardje kundig bijgewerkt tot een gesoigneerd geheel. De souk is nog steeds in de sferen van het middaggebed. Wel tref ik Milood de tassenman en ik laat hem zien dat de gerareerde riem aan de korte kant is. Hij gaat er onmiddelijk mee aan de slag belooft hij.

Op Pl. Assareg gaan we aan de Tagine, de laatste Marokkaanse maaltijd voor Michelle. De dames kiezen voor de kefta en ik voor de couscous. Deze laten zich eigenlijk perfect mengen. De mooie couscous en zachte groenten krijgen een smaakopkikker van de keftaballetjes. We hebben meer dan genoeg. Intussen worden we weer belaagd door de luitspeler en de fluitman. Michelle laat van beide de video's zien die ze een aantal dagen geleden heeft gemaakt en de heren druipen met een grote grijns op hun gezicht af. Slechter vergaat het een grote groep Polen, waar met name de fluitman zich op stort. Op zijn eigen wijze worden de Poolse trommelvliezen zodanig opgeschud dat mensen snel wat Dirhams bij elkaar zoeken om de muzikale aanslag af te kopen.

Verslag van Michelle 6 februari 2026

De laatste lange dag in Marokko breekt aan.. morgen vlieg ik al weer terug naar huis. De week is voorbij gevlogen. Aan de ene kant heb ik zin om weer naar huis te gaan en de kindjes en Jeroen te knuffelen. Anderzijds is dit echt waar ik zo intens gelukkig van word; een hele week met mijn ouders, reizen, cultuur, zon en mensen leren kennen. Ik ben echt op mijn gelukkigst als ik op reis ben en besef mij dat steeds vaker. Wat een fantastisch week heb ik gehad! Ongelofelijk dankbaar en blij dat ik dit samen met mijn ouders mocht beleven. Dank jullie wel!! Na drie jaar op rij in dit land kan ik officieel zeggen; ik ben verliefd geworden op Marokko. Vandaag een rit van 3,5 uur met een constant veranderend landschap. Je durft nauwelijks te knipperen met je ogen zo mooi is elke minuut. Ik maak veel filmpjes om enigszins een indruk van wat ik aanschouw te vangen op beeld. Terug in Taroudannt is het tijd om bekenden op te zoeken. De keuze voor het restaurant was ook snel gemaakt. De lekkerste couscous en tajine tot dusver in Restaurant Roudani op het plein Place Assareg. Ook mijn matties van de souk opgezocht en gelachen met elkaar. Maar aan alles komt een einde; zo ook aan deze reis. Terug in de camper tijd voor wat spelletjes en bijwerken van reisverslagen en herindeling van koffer. De planning voor morgen wordt doorgenomen. Op tijd opstaan zodat ik het vliegtuig kan halen. Een wijntje, chipje en kletsen en zo naar bed! Truste.

Zaterdag 7 februari 2026 - Tafraout

Taroudant- vliegveld Agadir - Tafraout    303km ☀️ 20°C

Daar gaat ze. Op de dropzone van het vliegveld Al Massira zetten we om half tien onze dochter af, haar vlucht vertrekt over anderhalf uur. Natuurlijk niet na een dikke omhelzing, wat was dit een fijne week! Wij gaan en route naar Tafraout

Niet ver na Biougra vertelt Googlemaps dat de route voorlopig over de P1012 zelfs wat minder kilometers is als het blijven volgen van de R105. Ondanks dat de weg iets versmalt is het asfalt glad en perfect te berijden. Bovendien is er geen verkeer en slingert de route zich door ruraal Anti Atlas, fantastisch. 

Uitzichten zijn weer formidabel. Het gebergte blijft de eerste zestig kilometer zeer groen, een teken van de vele regenval die de afgelopen tijd hier heeft plaatsgevonden. Opvallend is dat de keurige huizenbouw een welvarende indruk geeft, heel anders als de doorsteek van Taroudant naar Tata. 

De laatste 60 kilometer gaan over de R105 en R104, de feitelijke hoofdwegen. Het gladde asfalt maakt meteen plaats voor een hobbelige strook met rafelrandjes en vol gaten. 

De bergomgeving heeft intussen zijn groene jasje uitgedaan, het is hier veel kaler en ruiger. 

Na een paar forse klimmetjes zakken we via de R104 met zijn spectaculaire corniche omlaag de Ammelnvallei in. Niet veel later ontwaren we de leeuwenkop, daar waar we moeten afslaan naar Tafraout. 

Wel servicen we nog even af bij het sanisation bij de moskee. Daar treffen we en omhelzen we niet veel later Pieter en Leny en ook Kees en Trui, die boodschappen gaan doen in het dorp. Het servicen duurt heel lang omdat een Nederlands stel uitgebreid de tijd neemt om alles te doen. Pas na drie kwartier kan ik mijn volle grijze tank lozen en rijden we naar het 'schiereiland' waar Avondrood normaliter bivakkeert. Het staat aardig vol maar we vinden toch nog wel een goede plek om de camper te parkeren. Altijd weer magnifiek deze plek, vrij staan omgeven door de bergen. Henk en Marita zijn nu het welkomscommitee, 😄. Niet veel later knuffelen we Thole en Everdien die terug komen lopen uit het dorp. Buiten doet het zonnetje zo goed haar best, dat ik de luifel uitdraai. Wel moet ik deze vanwege de wind zekeren met een paar stevige haringen.

P N29.721700 W8.985091 MAD15
P4N # 468112 CC: 160389 hoogte 1002m

Aan het eind van de middag hebben we tussen de campers van Thole en Kees onze eerste voltallige Avondrood Keek op de Week, hoe gezellig is dat. We kletsen elkaar volledig bij over alle avonturen die ieder tot dusver heeft beleefd. Uiteraard met een drankje en een versnaperingetje en met veel jolijt. Zoals hier gebruikelijk is, breken we vrijwel direkt op als de zon over de kim van de bergen kiepert. De eerst nog dragelijke buitentemperatuur kukelt in notime met graden tegelijk omlaag. Iedereen zoekt de warme camper op.

Wij hebben nog contact met het thuisfront waar Michelle intussen na een keurige vlucht weer op het nest is teruggekeerd. De eerste 'back to usual' - foto's komen al weer voorbij van een waterpolowedstrijd van kleinzoon Xavi. Ik kijk nog wat naar de Winterspelen, waar onze schaatsters het niet goed hebben gedaan. Tijd om onderuit te zakken.

Verslag van Michelle 7 februari 2026