Deel 10 winter - voorjaar 2026

Zondag 1 maart - Taghazout

Taghazout    ☀️ 27°C

Andere omgeving, andere geluiden. Gisterenavond bleef het nog lang onrustig, door surfers die zich rond vuurtjes geschaard luidkeels vermaakten. Als dan die kakefonie langzaam wegebt, nemen rondzwervende honden het stokje over. Vriendelijke dromen 'snachts worden meerdere malen abrupt onderbroken door hun agressieve geblaf en gejank. Als dan eindelijk in de vroege ochtend het hondengehuil wegsterft, resteert het geluid van bulderende golven die op de rotsen breken. Weliswaar rustiger vanwege de ritmische cadans, voegt het toch een nieuwe dimensie aan geluidsbeleving toe. Ergo, ik moet nog even wennen aan mijn nieuwe omgeving 😄. Niet lang nadat het licht wordt arriveren de eerste auto's met surfers al weer op de parkeerplaats. De animo is blijkbaar groot. Zo ook twee jonge stelletjes uit Nederland met een huurauto. Zij beëindigen vandaag hun 9-daagse surftrip in Marokko en willen op de laatste dag nog optimaal genieten, voordat ze vanavond weer terugvliegen. Overal worden surfboards geprepareerd en ingewreven met spul wat houvast moet geven als je met natte voeten op het board moet blijven staan. Standaard surferstype is veelal jong, slank en atletisch gebouwd, lange woeste haardos (vooral mannen) en behoorlijk wat tattoo's als het effe kan. 

Op blote voeten over grint en gladde rotsen met de plank onder de arm zoeken ze naar een plek om in zee te gaan. Vervolgens wordt liggend op de surfplank al peddelend met de handen naar een positie gemanoeuvreerd, waar hun eerste lancering gaat plaatsvinden. De één is meer bedreven als de ander en beter in staat al 'rijdend' de golven te bedwingen. Het levert een prachtig schouwspel op.

Na de koffie wandelen we naar het dorp Taghazout, feitelijk één van de surfersparadijzen die Marokko rijk is. 

Veel staat in het teken van surfers. Winkels met surfbenodigdheden te koop of te huur en kleding. Natuurlijk geflankeerd door winkeltjes met allerhande toeristen spulletjes.

Overal zijn B&B's te vinden om het surfvolk op te vangen en vele, vele restaurantjes en eettentjes. Van Ramadan hebben ze hier niet gehoord, alles draait 24/7 door. In een smal steegje duiken we op een eetterrasje en consumeren een prima lunch met verse jus d'orange. 

Maandag 2 maart - Aghroud

Taghazout - Aghroud     16 km☀️ 20°C

Blijkbaar beschikken mijn hersenen inmiddels over een bijzonder talent, het selectief negeren van storende geluiden. Het nachtelijke hondenconcert was er ongetwijfeld weer, maar drong deze keer nauwelijks door tot mijn dromenwereld. Mijn brein had de volumeknop vakkundig naar achtergrondruis gedraaid. Pas toen één overijverige viervoeter zich 's ochtends vroeg geroepen voelde een Romeo & Julia-serenade recht onder ons raam te starten, werd de barrière doorbroken. Een ferme bonk op het raam werkte gelukkig goed, de troubadour koos snel eieren voor zijn geld. Zoals elke ochtend komt de kust hier bij het prille daglicht tot leven. Het is business as usual. Auto's met surfers parkeren, wetsuits worden aangetrokken met een acrobatiek die ergens tussen worstelen en yoga in ligt, surfplanken worden zorgvuldig ingewreven en gezichten verdwijnen onder dikke lagen zonnecrème. De gang naar de wachtende oceaan met haar golven wordt op blote voetjes gemaakt.

Voor ons staat vandaag een verplaatsing op het programma. Een groot woord, want de afstand naar onze volgende plek bij Plage Aghroud bedraagt nog geen tien kilometer. Het weer is helder, de zon schijnt vriendelijk en de wind heeft iets meer pit dan gisteren, een subtiele aansporing voor vertrek. We nemen afscheid van ons mooie plekje en rijden eerst terug naar Taghazout om bij de moskee de toiletcassette te legen (MAD 10). Daarna draaien we de camperneus noordwaarts en volgen op ons gemak de kustweg.

P N30.603196 W9.778677 gratis geen voorz.
P4N # 653715 hoogte: 7 meter

Het uitzicht is nog steeds prachtig, al wordt het regelmatig onderbroken door hotels, resorts en bouwprojecten. Het is duidelijk: deze kust oefent niet alleen aantrekkingskracht uit op surfers, maar ook op projectontwikkelaars met grootse plannen. Over een paar jaar heeft dit stuk kust ongetwijfeld een heel ander gezicht.

In de verte verschijnt Coloured Village, zoals Aghroud ook wel wordt genoemd. Zelfs van een afstand vallen de felle kleuren op als een vrolijke uitbarsting tegen het overwegend aardse decor van bruin en groen. Net vóór het dorp strekt zich een lang zandstrand uit waar honderden surfers in het water dobberen. Gezien hun aantal en de relatief bescheiden golven lijkt dit het domein van de beginnende surfer. Hier worden dromen geboren en soms ook ego’s voorzichtig geknakt. De nieuwe parkeerplek van Park4Night blijkt even zoeken, maar al snel vinden we de juiste aanrijroute. We installeren ons tussen een bonte verzameling van campers en busjes, allemaal gericht naar de oceaan om maar niets van het schouwspel te missen. Op het strand geven instructeurs demonstraties: hoe opstaan, hoe balans houden, hoe vooral niet meteen weer in het water verdwijnen. Daarna volgt een gezamenlijke jogsessie over het strand om de spieren los te maken. Het scheidt het kaf van het koren. Fanatieke newbies voorop en de wat meer gezette en minder atletische aspirant-surfers er soms ver achteraan sjokkend,  buigend onder de fysieke inspanning. Sommigen ontdekken nu al dat surfen er op Instagram een stuk eenvoudiger uitziet dan in werkelijkheid. Even later zien we dezelfde cursisten in het water worstelen met hun planken, waarbij de oceaan onverbiddelijk duidelijk maakt wie er vandaag de baas is. Maar hun lach verraadt dat plezier belangrijker is dan elegantie. En sommige hebben echt talent, zij zweven al snel over de golven.

Wij wandelen richting het dorp, dat werkelijk explodeert van kleur. Het contrast met de omgeving is verbluffend, alsof iemand een gigantische verfdoos heeft laten vallen. Atlantisch turkoois vloeit over in diep indigo, terracotta botst vrolijk met fel roze, en tinten groen variëren van muntthee tot limoenkalk. Hier en daar duiken saffraangele en woestijngele kleurvlakken op. 

Het geheel doet wat speels, bijna ondeugend aan alsof het dorp uit een stripboek is weggelopen. Het roept ook herinneringen op aan de multi-gekleurde 'Blauwe rotsen' bij Tafraout, die eveneens in het landschap detoneren. Natuurlijk kunnen we het niet laten om van dit visuele spektakel veel foto’s te maken.

Aan de rand van het strand nemen we plaats op een eenvoudig terrasje waar een vriendelijke uitbater ons omeletten serveert. Zeker geen haute cuisine, maar het stilt onze trek. Bovendien smaakt alles beter met uitzicht op zee. Hier op het strand voor het dorp zijn wat minder surfers en wat meer zonnebadende badgasten. We kunnen een glimlach niet onderdrukken als een vloedgolf onverwacht ver uitloopt en wat badgasten op hun handdoekje volledig verrast. Met hun natte spullen zoeken ze hun heil nu hogerop. Een honderdtal meters verderop klimmen toeristen van wat rijpere leeftijd op gammele paardjes om een begeleid ritje langs de vloedlijn te maken. Na verloop van tijd hebben we genoeg indrukken opgedaan en keren terug naar onze camper.

We zetten onze stoelen buiten en genieten van het uitzicht. Tegen het einde van de middag schuiven wolken langzaam voor de zon en trekt de wind aan. De temperatuur daalt merkbaa dus verplaatsen we ons naar binnen, waar het meer comfortabel is. De beentjes gaan omhoog en we genieten van de rust. Soms is er niet meer nodig.

Dinsdag 3 maart - Imsouane

Aghtoud - Imsouane    59 km 🌦 14°C

Tjongejonge, wat een sprongen 🤭.
De afstand die we gaan afleggen vandaag stelt op papier niet veel voor, maar wij vinden het meer dan voldoende. Nog langer blijven hangen in Coloured Village heeft weinig zin — zeker niet nu het licht begint te regenen. Intussen is er alweer een verse lichting surf-aspiranten op het strand gedumpt. Ze verdringen zich onder veel te kleine parasolletjes om zich in hun wetsuits te hijsen. Droog blijven is duidelijk nu nog hun ambitie. Wat ze zich waarschijnlijk nog niet realiseren, is dat de oceaan daar verderop handenwrijvend ligt te wachten om ze straks met plank en al om te kieperen. Wij hebben in elk geval heerlijk geslapen. Na een kort maar krachtig hondenconcert in de vooravond bleef het ’s nachts opvallend stil. Het vakantiecomplex Aghroud kent geen moskee, dus kraakstemmen uit luidsprekers in alle vroegte ontbreken— godzijdank. Zelfs de golven doen hier hun werk bijna geruisloos: ze rollen binnen, landen zachtjes en waaieren uit over het brede strand alsof ze niemand wakker willen maken.

Haast hebben we niet. Pas tegen elven draaien we de sleutel om en gaan we op pad. De eerste twintig kilometer slingerengaan over de kustweg de N1 hoog boven de oceaan. Het geeft ons een weids uitzicht over het kustgebergte en de golven die beneden ons op de rotsen beuken. Op talloze plekken staan campers en busjes strategisch geparkeerd — eerste rang, mooi zeezicht inbegrepen. We snappen het wel. Hier word je ’s ochtends blij wakker met een prachtig panorama voor je neus. 

We passeren de plekken waar normaal de schelpenpelsters voor hun golfplaten hutjes zitten. Vandaag geen mens te zien. Wind en kou zorgen dat iedereen blijkbaar binnen blijft of het moet zijn dat er geen klandizie is in de Ramadan-periode.

Bij Tamri buigt de weg het binnenland in, langs uitgestrekte bananenplantages. De verleiding is groot, natuurlijk stoppen we en kopen een tros van die heerlijke kleine zoete banaantjes. Zo eentje waar je er per ongeluk vijf van opeet voordat je weer in je camper zit. 

P N30.842001 W9.820968 MAD20 geen voorz. hoogte: 15m

De laatste kilometers dalen we weer af naar de kust. Het voelt vertrouwd: dit is al de derde keer dat we hier neerstrijken. De sfeer in deze surfspot blijft ons trekken. Bij binnenkomst van het dorp duiken we een uitstekende boulangerie in. Van enige zelfbeheersing is geen sprake want we lopen likkebaardend naar buiten met verse croissants, een knapperige baguette en prachtige millefeuilles. Op de boulevard vinden we een perfecte vlakke overnachtingsplek. De gardien wappert ons met maaiende armen op onze plaats int zijn 20 Dirham. Na de heerlijke lunch wandelen we richting haven. We merken opnieuw dat er het afgelopen jaar weer wat zaakjes zijn verdwenen. De groente- annex kruidenierswinkel op de hoek is weg, net als een paar restaurantjes met hun creatieve “surf-food-menu’s”. Toch blijft er meer dan genoeg over; vrijwel alles is open en het ruikt her en der verrukkelijk naar gegrilde vis. Gesurfd wordt er vandaag niet. De zee is ruw, de wind staat verkeerd en zelfs de diehards houden het voor gezien. Dat geeft ons alle ruimte om rustig rond te slenteren en foto’s te maken. Het blijft een fotogeniek dorp — blauwe vissersbootjes, oude luiken, verweerde muren en soms die glimp naar de ruwe zee.

Net wanneer we terug zijn bij ons honk, vallen de eerste regendruppels. Het is meteen het sein voor het surfvolk om buiten op hun stoeltjes gezeten hun heil te zoeken in hun soms zeer kleine bestelbusjes . Op het menu staat nasi goreng, bereid met een nasipasta die we bij Carrefour vonden. Tot onze aangename verrassing smaakt hij pittig maar ook lekker. We maken meteen een flinke pan, twee extra porties die in de diepvries belanden. Toekomstig gemak dient de mens. Het internet is vanavond te zwak voor tv-streamen — meer haperingen dan beeld — dus grijpen we terug op een beproefd alternatief, een potje Skip-Bo biedt uitkomst. We kruipen op tijd onder de wol. Buiten slaan de golven terug rotsen onder ons in een monotone cadans. Morgen zien we wel welke sprong de weg voor ons in petto heeft.

Woensdag 4 maart - Tafedne

Imsouane - Tafedna    63 km 🌦 16°C

Een nacht met twee gezichten. Waar Marjos toch wat wakkere periodes kende onder andere door het gejemmer van honden wat maar bleef aanhouden, heb ik eigenlijk prima geslapen. Wellicht geholpen door het getik van de regenbuitjes die gevallen zijn. Bij het opstaan moet de kachel even aan om de temperatuur wat op te krikken. Buiten is het droog, grijs en de windcondities zijn allezins acceptabel. Doch veel vertier lijkt hier vandaag niet in het verschiet. Voor ons reden genoeg om maar weer een huppeltje noordwaarts te maken, Tafedna is het aanrijdoel en wordt in de Navi ingevuld. Na wat inkopen bij de bakker rijden we het dorp uit.

Nauwelijks een bocht verder bevinden we ons in de groene heuvels zonder spoor van enige bebouwing. Kronkelige arganbomen met hun lichtgroene bessen bepalen de begroeiing. We verzeilen op de hoofdweg (btw groot woord) de N1 die kronkelend verder voert door Arganland. Geitjes in bomen treffen we niet meer aan. Aan de rand van Tamanar stoppen we bij een Coöperatif Feminin, die we kennen van 2 jaar geleden en schaffen daar wat Huile d'Argan Alimentaire aan, arganolie voor consumptie. 

In het centrum pogen we tevergeefs ons INWI-abonnement te betalen en stoppen. Ze zeggen, als petit ágence, niets voor ons te kunnen betekenen en verwijzen ons door naar een groter agentschap in Essaouira. Wel lukt het ons om de watertank af te vullen bij GreenOil, zodat we weer afgeserviced verder kunnen. Eerder vanochtend hebben we de cassette al kunnen lozen in Imsouane.

We vervolgen onze route en passeren vele verkopers van argan- en honingprodukten die onder hun parasolletjes aan de kant van de weg zijn weggedoken. Veraf oogt alles nog stoïcijns, maar dichterbij gekomen lijkt wel of we een knopje indrukken. Als een duveltje uit een doosje springen ze overeind, hevig sticulerend en wapperend met flessen van hun wonderprodukt, in een soort wanhoopdans om hun waren te slijten. Ze jumpen nog net niet voor de camper. Helaas, we zijn al voorzien en rijden tot hun teleurstelling door. Het lijkt ons al met al een moeizame verkoopwijze om spullen aan de man te brengen.

Op het laatste bergtraject naar de kust valt wederom goed te zien wat de heftige regenval kan aanrichten. Stukken weg zijn deels weggeslagen, diepe geulen zijn ontstaan en grote keien, puin en modder zijn opzij geschoven om alles weer begaanbaar te maken. Dan duikt het weggetje scherp omlaag naar de kustlijn beneden. We ronden een laatste grote rotsheuvel waar hellingpercentage en scherpe bochten elkaar vloeiend aanvullen en zien beneden ons Tafedna opdoemen.

Bekend terrein, we hebben het minidorpje verleden jaar ook aangedaan. De op het droge getrokken blauwe visserbootjes bepalen nog steeds het straatbeeld. Ook hier is een enkele eetgelegenheid open, onverwacht. Wat vissers staan nonchalant in afwachtende houding tegen een hek. In de woeste zee is geen enkele surfer te bekennen en verderop bij de parkeerplaats staan slechts enkele camperbusjes geparkeerd. Meer tekenen van leven is niet te bespeuren. Of het moet de grote meute honden zijn die blaffend rondlopen en wat ezeltjes die rondsjokken.

Donderdag 5 maart - Sidi Kaouki

Tafedna - Sidi Kaouki  50 km ⛅️18°C

We starten ons rijdend vakantieverblijf op en kachelen kalmpjes het dorp uit als het nog steeds rustig is in het enige straatje. Aan het einde van de bebouwing zit een fors kuitenbijtertje omhoog met een rare draai in de weg, die ik al terugschakelend in zijn eerste versnelling geconcentreerd neem. Voordat we er erg in hebben bevinden we ons al enige tientallen meters boven het kustgehuchtje wat we na nog een wending uit zicht verliezen, dag Tafedna. Na ruim 15 kilometer niemandsland geraken we op de N1, die ons verder noordwaarts moet brengen.

In Smimou, een klein stadje, is een souk gaande, het is een drukte van belang met veel mensen en voertuigen. Om wat groente in te slaan zal Marjos alleen op pad moeten, want op de enige plek waar ik de camper kwijt kan, mag feitelijk niet worden geparkeerd. Met volle zakken keert ze terug, missie voltooid. Bij het voorzichtig verder rijden, is het altijd weer verrassend dat sommige verkeersdeelnemers als gekken kriskros door de mensenmassa heen scheuren, knotsgekke mafkezen. Opvallend rondom zo'n markt zijn de vele ezels die als lastdier worden ingezet.

Het laatste gedeelte van 20 kilometer is een kleinere binnenweg die langs de kust voert. Goed asfalt, wel wat smaller en bochtiger, maar met vaak mooie uitzichten op de omgeving en met veel mooi bloeiende bloemetjes in de bermen. Een enkele maal zien we nog een kudde geitjes wederom in arganbomen. Ondanks dat ze omringd worden door al het verse groen wat ontsproten is, hebben ze blijkbaar hebben toch een hardnekkige voorkeur voor de nootjes van die bomen. Soms krijgen we al een glimp te zien van brede stranden aan kleine baaien, waar ritmisch golven landen van de oceaan.

Op het bekende kruispunt, aan de 'muur', in het surfdorp Sidi Kaouki vinden we een mooi plekje 1e rang met uitzicht op het strand. Paarden en dromedarissen staan aangelijnd of gekluisterd klaar om toeristen de rit van hun leven te bezorgen. Naast ons zijn wat kleine winkeltjes en een paar restaaurantjes. Glimmend staat een fonkelnieuwe ATM klaar om iedereen van verse flappen te voorzien. Een duidelijke boodschap dat het geld hier moet rollen.

P N31.355390 E9.797888 hoogte: 22m MAD30 geen voorzieningen

Vrijdag 6 maart - Sidi Kaouki - Essouira - Sidi Kaouki

Sidi Kaouki - Essouira - Sidi Kaouki    ⛅️ 18°C

Het kan bijna niet anders of de vroege uittocht van campers hier heeft alles te maken met een merkwaardig anachronisme. Gebedsoproepen die al vroeg door de lucht schallen zijn in dit land natuurlijk geen op zichzelf staand fenomeen, dat gebeurt overal in den lande hier . Maar de manier waarop de muezzin van het krakkemikkige moskeetje – een meter of vijftig verderop – hier op deze vrijgevochten surfplek zijn boodschap verkondigt, is toch wel bijzonder. Het klinkt alsof de profeet Mohammed hier persoonlijk gisteren zijn missie is begonnen. Dat de man niet gezegend is met een groot muzikaal talent is ansich niet ongebruikelijk. Maar drie keer vóór zonsopgang ellenlang soera’s reciteren via luidsprekers die meer kraken dan versterken… dat is zelfs voor Allah een hemeltergende opgave. Het gaat maar door. De slaap vatten lukt dan eigenlijk al niet meer, het repeterende karakter zorgt voor een soort hink-stap-sprong in je slaapritme. Het enige voordeel, we zijn er vroeg bij. Met lichte wallen onder de ogen, dat wel. En we zijn niet de enigen. Overal starten campers hun motoren en vertrekken in rap tempo – alsof ze een geheime evacuatiecode hebben ontvangen.

Wij hebben voor vandaag een dagtrip naar Essaouira gepland. Rond half elf nemen we twee taxi’s richting haven. Onze chauffeur ziet dat ik braaf mijn gordel omdoe, blijkbaar het startschot om het gaspedaal diep in te drukken. We razen met zo’n 120 km/u over een hobbelige weg, inclusief inhaalacties waar menig F1-coureur even van zou slikken. Het feit dat ik dit verslag nog kan schrijven, betekent dat we wonder boven wonder heelhuids en ongeschonden de haven hebben gehaald.

Daar is het al een levendige bedoening. Vooral mannen die met de visserij te maken hebben lopen af en aan. De kleinere blauwe bootjes zijn vannacht binnengebleven, er stond te veel wind, vertelt een visser. De grotere kotters verderop zijn wél uitgevaren en keren nu terug. 

Overwegend sardientjes worden uit de ruimen geschept en verdwijnen in kratten met ijs die meteen in wachtende vrachtwagens worden geladen. Bij andere schepen wordt alweer opgeruimd en schoongemaakt voor de volgende tocht. Aan wal zitten vissers kapotte netten te boeten, terwijl de alomtegenwoordige meeuwen opportunistisch meehelpen door de laatste visrestjes uit de netten pikken. Teamwork, zullen we maar zeggen.

Bij de mooi ingerichte Patisserie Driss leggen we eerst een stevige basis met een paar heerlijke gebakjes en een lekkere nos-nos.

Met voldoende brandstof verkennen we daarna verder de stad en slaan alvast wat souvenirs in voor het thuisfront – al kunnen we daar hier uiteraard nog niets over verklappen 😄🤗🤫. 

Een paar straatjes verder, bij het charmante pleintje Place Al Khaima, stappen we binnen bij Omar. We kennen hem van eerdere jaren en hij had destijds een bijzondere klik met onze dochter Michelle. Via WhatsApp regelen we snel een videogesprek, zodat zij ook even kan meegenieten van deze spontane ontmoeting.

Wij gaan vroeg naar bed. Vannacht staat namelijk de kwalificatie van de eerste Formule 1-race van Australië op het programma. Prioriteiten moeten tenslotte helder blijven. 🏁

Zaterdag 7 maart - Oualidia

Sidi Kaouki - Oualidia    217 km ⛅️17°C

Wie midden in de nacht een Formule 1-kwalificatie wil volgen, heeft aan het moskeetje van Sidi Kaouki een verrassend betrouwbare partner. Geheel wekkerloos word ik zo’n twintig minuten vóór de start door het aanhoudende gejammer uit mijn bed gelanceerd 😯😁. Met een theetje en een yoghurtje nestel ik me voor het scherm. Lang duurt de pret niet voor Max Verstappen. Al in zijn opwarmronde van Q1 blokkeren de achterwielen en schuift hij de boarding in. Einde oefening. Morgen dus starten vanaf P20. De twee Mercedessen, met George Rusell op pole, zijn oppermachtig en troeven de rest af met minstens acht tienden voorsprong. Enfin, morgen maar zien wat de race brengt. Opvallend dit seizoen is het nieuwe rijden met een 50/50-verdeling tussen conventionele motor en oplaadbare elektromotor. Dat levert niet alleen grote verschillen op, maar ook nieuwe termen zoals superclipping. Vooral wanneer auto’s op lange rechte stukken vanzelf gaan inhouden omdat de batterij leeg raakt. Dat gaat dat nog interessante situaties opleveren. De meeste coureurs hebben al laten weten dat ze niet bepaald fan zijn van deze afhankelijkheid. Na de kwalificatie duik ik nog even onder de wol voor een hazenslaapje.

Als we opstaan blijken Kees en Trui al vertrokken richting Oualidia en ook Pieter en Leny volgen kort daarna. Wij zetten drie kwartier later koers die kant op. Via de app komt al snel een waarschuwing van de voorrijders binnen. Langs de hoofdweg N1 staat de politie fanatiek te bekeuren, voor snelheid of voor het niet volledig stoppen bij een stopbord. Kees heeft er al twee prenten te pakken en is begrijpelijkerwijs niet echt blij. Dankzij de tip komen wij gelukkig zonder kleerscheuren door de politiefuiken. In Ounagha gooien we de tank vol en slaan daarna noordwaarts af. Het is een prachtige rit over een goede weg, met zoveel groen en bloemen dat het bijna on-Marokkaans aandoet.

Net als vorig jaar valt op hoe weinig gemotoriseerd verkeer hier is. Ezeltjes, paarden, soms met koetsjes en allerlei karren bepalen het straatbeeld. We rijden door meerdere dorpjes waar een souk gaande is. Dat betekent laveren door dichte mensenmassa’s, handkarretjes, brommertjes en tegemoetkomend verkeer. Wonderlijk genoeg leidt het gekrioel zelden tot ongelukken, het geheel beweegt als een soort organische stroom waar iedereen moeiteloos in mee lijkt te gaan. 

Op de markt van Sebt Gzoula slaan we onze slag en kopen vanuit het camperraam een vers stokbrood en iets verderop een tros bananen. Het laatste deel van de route verloopt over de aanzienlijk saaiere tolweg A1, die gelukkig wel wat tijdwinst oplevert.

Op de grote camperplaats van Oualidia hebben Kees, Trui, Pieter en Leny al een plekje gevonden. Wij parkeren niet ver van hen vandaan. Het plaatsje, gelegen aan een fraaie lagune, staat bekend als dé oesterstad van Marokko, maar ook de verse vis is hier bepaald geen straf. 

P N32.731933 E9.044161 MAD50 beperkte voorzieningen        P4N # 13739 CC: 20799 hoogte: 21 meter

Vlak achter de parkeerplaats schuiven we bij een van de eenvoudige tentjes aan voor een gezamenlijke maaltijd. Schalen met heerlijk gegrilde dorade, tong en gamba’s verschijnen in rap tempo op de simpele plastic tafeltjes, vergezeld van frietjes, salade, brood en muntthee. Het is smullen geblazen en dat alles voor een vaste prijs van 100 dirham per persoon. Daarna drinken we nog een gezamenlijk wijntje achter de campers terwijl de avond rustig over de lagune zakt. De dag kabbelt kalmpjes weg. Niet te laat naar bed, want vannacht om vier uur staat alweer de F1 GP van Australië op het programma.

Het is smullen geblazen en dat alles voor een vaste prijs van 100 dirham per persoon. 

Daarna drinken we nog een gezamenlijk wijntje achter de campers terwijl de avond rustig over de lagune zakt. De dag kabbelt kalmpjes weg. Niet te laat naar bed, want vannacht om vier uur staat alweer de F1 GP van Australië op het programma.