Deel 13 winter - voorjaar 2026

Zondag 22 maart 2026  -  Génave

Jódar - Génave    113 km ⛅️ 18°C

Kort voor vertrek zorgt een onverwacht tafereel voor een moment van verwarring. Als ik het vuilnis deponeer in een prullebak wurmt zich uit een ogenschijnlijk verlaten camper, 10 meter verderop, plots een wat haveloos ogende, bebaarde oudere man. Enigszins perplex vergeet ik hem te groeten.

Het is vandaag wederom fris maar het wordt, zo belooft het internet, een mooie dag. Natuurlijk hebben we weer wat zitten dubben welke richting we onze camper moeten laten opdraaien. Daarbij is ons oog gevallen op Albacete, met de bedoeling die morgen, met een tussenstop vandaag, te bereiken.

De eerste kilometers verlopen over de rustige A-401, waar het gladde asfalt en het beperkte verkeer voor ontspannen rijomstandigheden zorgen. Dat het zondag is, laat zich duidelijk merken. Alleen een groep wielrenners, een favoriet vermaak van Spaanse mannen op deze dag, doorbreekt de stilte. We rijden in een landschap wat nog steeds wordt gedomineerd door eindeloze rijen olijfbomen.

Andalusië beschikt over een olijfboomareaal dat qua omvang vergelijkbaar is met Nederland. Met circa 250 miljoen bomen produceert de regio jaarlijks tussen de 1 en 1,7 miljoen liter olijfolie, goed voor ongeveer 70% van de Spaanse productie. Spanje zelf neemt bijna de helft van de wereldproductie voor zijn rekening. Een slordige giga- miljardenbelang voor de Spaanse economie. Binnen deze sector geldt de streek rond de Sierras Subbéticas als absolute top, met plaatsen als Priego de Córdoba, als kwalitatief toonaangevend. Al meerdere jaren komt hier de beste olijfolie vandaan.

De route van vandaag voert ons naar de rand van dit olijfgebied. Vlak na Úbeda schieten we de A-32 op, die tot Ciudad de Gutar een vernieuwde dubbelbaans snelweg biedt. Maar ook op het enkelbaanse vervolg is het goed toeven. Zo zoetjes aan verandert het landschap subtiel. Meer en meer verschijnen naast olijfbomen ook andere gewassen. De laatste kilometers naar Génave voeren over een smalle binnenweg. Net voor het dorp ligt op een heuvel een ruime mooie camperplaats met volledige voorzieningen en capaciteit voor ongeveer dertig voertuigen. Bij aankomst blijkt deze vrijwel leeg; slechts één Franse camper is aanwezig. Vanaf de rand van de locatie heb je een mooi overzicht over het dorp, waar vooral een vierkante oude toren en een kerktoren het silhouet bepalen.

Halverwege de middag lopen we de steile helling af en weer een helling op het dorp in. Alles ademt zondag, er is geen kip te bekennen en luiken zijn potdicht, totaal geen reuring. Of het moet die boer zijn die zijn oude gammele Landrover even verderop parkeert in de straat. Toch heeft het gehuchtje wel wat karakter. Aan de rand staat een olijfolie-fabriek met op de voorgrond de stapel uitgeperste pulp.

We dwalen door de soms pittoreske smalle straatjes en stuiten bij toeval op de gesloten toegang van Torre de la Tercia, een eeuwenoude Moorse toren die als schuilplaats diende voor oprukkende Christelijke legers tijdens de Reconquista. 

Vlakbij het Plaza de la Constitución is een kroegje open, Meson Herrador. Binnen knispert een haardvuurtje en een paar oudere mannen hangen achter hun drankje. We hebben dorst en bestellen een frisse Tinto Verano, lekker. Ernaast wordt een tapas geserveeerd, een stukje Manchegokaas op een toastje, rijkelijk besprenkeld met olijfolie.De kwaliteit van de olie valt meteen op, wat een mooie delicate smaak. Nieuwsgierig vragen we naar de fles. Het blijkt te gaan om de lokaal geproduceerde olijfolie van de coöperatie Sierra Genave die bekend staat om zijn hoogwaardige biologische product. Volgens reviews op internet een van de beste ter wereld. We geloven het meteen. Morgenochtend om 8 uur is het bedrijf weer geopend, dus een mooie gelegenheid om wat van dit elixer in te slaan. 

Terug bij de camper ploffen we tevreden neer en genieten we van het zalige zonnetje. Schoenen uit, voetjes omhoog.

Maandag 23 maart 2026  -  Albacete

Génave - Albacete    131 km ⛅️ 18°C

Net buiten het dorp prijkt het grote gebouw van de Cooperativo Aceite de Siera Génave. De monumentale voordeur staat uitnodigend op een kier, dus nieuwsgierig stappen we naar binnen. We belanden in een ruime hal waar verderop trappen weerszijden trappen omhoog gaan. Op het eerste gezicht lijkt het gebouw verlaten, maar achter glazen ruiten in het vertrek rechts ontdekken we helemaal achterin een vrouw die volledig opgaat in haar telefoongesprek. Totaal geen oog voor bezoekers, althans niet dat wij dat kunnen waarnemen. Na wat aarzelend zwaaien krijgen we uiteindelijk haar aandacht. Ze gebaart verstrooid dat ze nog bezig is, uhu, ja dat hadden we zelf ook al door.

Even later hangt ze op en komt ze alsnog onze kant op, dit keer met een vriendelijke glimlach. Als we uitleggen dat we olijfolie willen kopen, neemt ze ons mee naar een ruimte waar de flessen keurig staan uitgestald. We herkennen meteen de Siera Génave, volgens haar de absolute topkwaliteit. Een andere fles, nog steeds van uitstekende kwaliteit vertelt ze, draagt het label Oro de Génave. We slaan enthousiast in en rekenen af en geven de doos een veilig plekje in de garage van de camper.

Via een mooi geasfalteerd landweggetje rijden we richting de A-32, zo’n zes kilometer verderop. De weg is smal, waardoor het voelt alsof we zelf onderdeel zijn van het glooiende, groene landschap. In de verte tekenen wazige bergkammen (met een soort Bob Ross - effect) zich af tegen de horizon. Gaandeweg maken de uitgestrekte olijfboomgaarden plaats voor iets andere begroeiing en eenmaal op de hoofdweg richting Albacete verdwijnen ze zelfs volledig. We slingeren door de Sierra de Cazorla, waar in de dalen nog opvallend veel water zichtbaar is.

Kilometer na kilometer klimmen we langzaam omhoog, tot we de Spaanse hoogvlakte bereiken. Hier verandert het landschap opnieuw, minder weelderig, opener met soms rijen lage fruitboompjes. Volgens internet zijn het vooral amandelboompjes, die overigens momenteel prachtig in bloei staan.

Bij de bushalte stappen we op richting centrum, ondanks het besef dat de siësta elk moment kan beginnen. In nog geen tien minuten staan we voor het prachtige Pasaje de Lodares, een overdekte winkelgalerij in Modernista-stijl, absoluut de moeite waard.

Tot onze verrassing zijn niet alle winkels gesloten. In een piepklein, smal winkeltje gespecialiseerd in messen (Albacete is dé messenstad van Spanje) kopen we een paar fraaie keukenmesjes van uitstekende kwaliteit. Om de hoek wandelen we de Calle Tesifonte Gallego in, een levendige voetgangersstraat met indrukwekkende Modernista-gebouwen, vaak bekroond met elegante torentjes.

We strijken neer op een terras in het bleke zonlicht bij een koffiebar in het Casino Primitivo, een gebouw in dezelfde sierlijke stijl.

 Na nog wat slenteren door het centrum, inclusief een kleine shopsessie bij een grote Sfera, gaan we op zoek naar een plek voor tapas. Die vinden we in de charmante Bar La Bonita in de Calle Tejares. We genieten van heerlijke hapjes en een glas Vermut Rojo, de bekroonde Xeranthia uit Jerez ('s werelds beste in 2025) en dat is absoluut geen straf 🍷😋. 

Een taxi brengt ons terug naar de camperplaats. Tijd om de dag in alle rust af te sluiten, de relaxmodus kan aan.

Dinsdag 24 maart 2026  -  Alcossebre

Albacete - Alcossebre  297 km ⛅️ 16°C

Hoewel er in Albacete nog genoeg te ontdekken valt, besluiten we toch vandaag weer verder te reizen. We komen hier vast nog een keer terug. Er staat een flets zonnetje en de wind laat zich wat duidelijker voelen. Het vizier staat vandaag gericht op Alcossebre, zo’n kleine 300 kilometer verderop aan de Middellandse Zee. 

Na het voltanken aan de rand van de stad voor een alleszins acceptabele €1,61 per liter, draaien we de N-332 op richting Requena. Het blijkt een prachtige, slingerende enkelbaansweg door een afwisselend landschap. Kale wijngaarden wisselen elkaar af met bermen vol uitbundig bloeiende gele brem.

Een enkele maal wordt de uitgestrekte hoogvlakte onderbroken door een indrukwekkende, kilometersbrede inzinking. Via kronkelende haarspeldbochten dalen we af om vervolgens aan de overzijde weer netjes omhoog te klimmen. Onderweg passeren we kleine plaatsjes, soms met nog duidelijk Moorse invloeden in hun namen, vaak bekroond met de resten van oude kastelen op de erbij gelegen heuvels. Hier en daar doorkruisen we een dorpje waar een markante kerk trots boven alles uitsteekt. Requena, iets groter en tegen een heuvel aangeplakt, roept herinneringen op. Vier jaar geleden stonden we hier nog op een camperplaats. Grappig hoe zo’n detail ineens weer boven komt drijven, net als de Lidl die inderdaad nog precies op dezelfde plek blijkt te zitten. Perfect moment om de voorraden aan te vullen. Daarna kiezen we voor de snelweg, eerst de A-3 en later na Valencia de AP-7. In de verte schittert de Middellandse Zee al uitnodigend.

Op de brede drukke snelweg ligt het tempo hoger en is er meer concentratie vereist. Vooral vrachtwagenchauffeurs wanen zich soms alleenheersers van het asfalt en halen veelal belachelijke capriolen uit, met name bij inhaalmanoeuvres. Alert blijven dus. Mijn eega aanschouwt alles met groeiende afkeuring en weerzin, geheel begrijpelijk. Grote kustplaatsen met industrie, havens en hoge woontorenbouw maken uiteindelijk plaats voor een wat meer vriendelijk ogende kust.

Voldaan en eerlijk gezegd een tikje overvoerd kuieren we rustig terug naar onze rijdende woning. Nu uitbuiken.

Woensdag 25 maart 2026  -  Peralada

Alcossebre - Peralada  402 km ⛅️ 20°C

Vanmorgen contact gehad met Kees en Trui en vertelt wat onze plannen voor de komende dagen inhouden. Vandaag nog open, maar morgen naar St. Cyprien, Frankrijk en vrijdag door naar Pézenas. Feitelijk een soort herhaling van onze gezamelijk optrekken 2 jaar geleden. Het plan valt in de smaak. Zij trekken vandaag naar Roses en volgen morgen de kust Frankrijk in. Leuk om weer en stukje samen op te trekken. Eenmaal onderweg kiezen we ervoor de grote snelweg AP-7 nog even te vermijden en pakken de mooie N-340. Dat blijkt een goede zet. Heel weinig verkeer, dus ontspannen rijden en ons eigen tempo bepalen, heel fijn en zo nu en dan een mooi doorkijkje naar de Middellandse Zee. De kilometers rijgen zich gestaag aaneen en af en toe krijgen we een glimp mee van de Middellandse Zee. We passeren de vlakte van de Ebro-delta en verderop ontkomen we er niet aan en draaien toch de snelweg op. Het contrast is meteen duidelijk. Drukker, onrustiger en met vrachtwagens die hun wederom hun eigen logica lijken te volgen.

Rond Barcelona wordt het verkeer chaotischer en moeten we goed opletten. Motoren en auto's die met hoge snelheden diagonaal en kriskras van rijbaan wisselen en doorkruisen. Ik becommentarieer ze als 'volslagen idioten' , terwijl mijn eega alles met geknepen billen toeziet. Enfin we ronden de stad zonder kleerscheuren. Na de agglomeratie wordt het rijden weer overzichtelijk met minder hectiek. Intussen horen we dat Kees en Trui in Roses zijn aangekomen, maar niet heel enthousiast zijn over hun plek. Er is zelfs even twijfel of ze ondanks betaling niet moeten verkassen, maar ze blijven toch maar staan. Wij zetten eerst koers naar Castello d'Empurias voor nostalgische redenen, Marjos heeft daar bijna 60 jaar geleden een aantal jaren met haar ouders gekampeerd.

Natuurlijk rond dit tijdstip van 16 uur is het redelijk uitgestorven, maar de verstilling geeft juist extra charme aan wat we aantreffen. 

Smalle straatjes, oude gevels, hier en daar een kerk of poort, alles ademt geschiedenis.

Bij het kasteel moeten we te lang wachten voor de (laatste) rondleiding. Omdat de temperatuur inmiddels merkbaar zakt, keren we terug naar de camper en maken het ons gemakkelijk. Op het menu vandaag patatas bravas (Mercadona) en een paar mooie stukjes ossenhaas (Tafraout), simpel maar o zo lekker. We krijgen een telefoontje van Kees, dat zij vanwege medische perikelen versneld naar huis gaan morgen, wat naar. We spreken af elkaar weer in Nederland te zien en wensen ze sterkte en een behouden thuisreis. De dag eindigt zoals vaker al is gebeurd met een potje Skip-Bo. Voor het slapen constateren we wel dat het buiten behoorlijk is gaan waaien.

Donderdag 26 maart 2026  -  La Jonquera

Perlada - La Jonquera    29 km 🌬🌬 ⛅️ 15°C

De nacht had weinig weg van rust, de wind ging compleet los. De camper werd herhaaldelijk heen en weer geschud door stevige rukwinden, alsof we in een slechte centrifuge zaten. Rond 1 uur staan we maar op om met een kop thee de schrik weg te spoelen. Uit de weer-app blijkt dat op dat moment de windvlagen oplopen tot zo’n 100 km/u 😱. Van arremoede kruipen we maar weer in bed, maar in slaap vallen? Vergeet het maar. Het blijft bij wat lichte hazenslaapjes.  's Ochtends worden we gewekt door het geluid van startende motoren. Een snelle blik naar buiten maakt duidelijk dat meerdere camperaars eieren voor hun geld kiezen nu de wind lijkt af te zwakken. Wij checken opnieuw het weer en zien dat we een klein venster hebben om de grens te passeren voordat het opnieuw losbarst. Dus hup, snel in de kleren springen, boel aan de kant en gaan met die banaan. Aan de rand van Figueres tanken we nog snel voor een nette € 1,61 per liter, daar hoor je ons niet over klagen. Vervolgens draaien we de N11 op richting Le Perthus. 

Maar al snel wordt duidelijk, vandaag de grens over? Dat gaat ‘m niet worden. De wind beukt met vlagen tegen de camper en dat geeft een ongemakkelijk, bijna stuurloos gevoel, alsof iemand anders 'in control is' en aan de knoppen zit te draaien. Stapvoets bereiken we uiteindelijk het grote parkeerterrein bij het shoppingcenter van La Jonquera.

P N42.401765 W2.883466 gratis geen voorz. P4N # 237976 CC:53524 hoogte: 37)

Daar parkeren we de camper zo tactisch mogelijk tussen andere voertuigen, zij fungeren als een soort windbrekers. Pfjoe. Nogmaals de digitale weerhulpen geraadpleegd en jawel hoor de bevestiging is daar, opnieuw windstoten tot 100 km/u. Het eerstvolgende rustmomentje staat pas ergens diep in de nacht gepland, rond een uur of twee à drie.
Dan maar nu het beste ervan maken, shoppen! Het biedt afleiding van het gure weer en levert nog wat leuke aankopen op. Marjos scoort kleding en schoenen, en ik vind ook een paar nieuwe stappers. Mission completed zullen we maar zeggen.

Uit eten kan hier prima, dus schuiven we aan bij La Tagliatelle, een prima Italiaan. Ik ga voor hun pasta-naamgenoot met zeevruchten-bolognese, zalig en Marjos kiest een prachtige Caesar salade. Met een goed glas wijn, wat water, koffie en een gedeeld dessert is de innerlijke mens weer volledig tevreden gesteld.

Terug in de camper krijgen we een update van Kees en Trui dat ze pech hebben met hun camper, de dynamo heeft het begeven. Reparatie blijkt lastig, want met Semana Santa in aantocht draaien garages op halve kracht. Oei. Hopelijk kan het probleem morgen toch nog worden opgelost, we duimen voor ze.
Wij kruipen vroeg onder de wol. Niet alleen door het slaaptekort van de afgelopen nacht, maar ook omdat, als de voorspellingen kloppen, een nachtelijke verplaatsing richting Frankrijk misschien onze beste kans is. Wordt vervolgd. Tabee!

Vrijdag 27 maart 2026  -  Pezenas

La Jonquera - Pézenas         169 km 🌬🌬⛅️ 14°C

Rond half twee ’s nachts wakker worden is geen enkel probleem, we hebben voldoende geslapen. Echter wel moeten we constateren dat nu vertrekken geen optie is, de wind giert nog steeds rond de camper. We checken nog even de weer-app. Die souffleert hoopvol dat de ochtend betere kansen biedt om te vertrekken. Met dat idee kruipen we weer onder de wol en dommelen gewiegd door de wind heerlijk in. 's Ochtends bespeuren we beweging rondom ons, andere camperaars wagen de sprong. Dat is voor ons ook het sein om ook in actie te komen. In recordtempo schieten we in onze kleren en gaan op pad. De stormachtige wind is echter nog altijd nadrukkelijk aanwezig, waardoor we ons tempo aanpassen naar een bedaarde 40 km/u. Geen probleem, samen met vrachtwagens en gelijkgestemde camperaars vormen we als het ware een soort rijdende processie die zich in slakkengang omhoog werkt richting de grens.

Daarom verlaten we, eenmaal op Franse bodem, zo snel mogelijk de open snelweg en zoeken we beschutting op de kleine D900. 

Met beide handen stevig om het stuur geklemd vervolgen we onze weg. Opvallend genoeg hebben veel andere camperaars dezelfde route gekozen. Het gebruikelijke enthousiaste gezwaai blijft vandaag echter achterwege, iedereen heeft zijn handen hard nodig om niet naast de weg te belanden. Na Béziers bereiken we Pézenas en rijden we naar de municipal camping.

Na de lunch checken we in en krijgen we van de receptionist een gouden tip, een kaarsrechte wandelroute naar het centrum. En inderdaad, dit pad brengt ons zonder omwegen linea recta de stad in, een stuk efficiënter dan onze omzwerving van twee jaar geleden. Marjos wil graag even langs een damesmodezaak waar ze destijds een leuk jurkje scoorde. Maar helaas dat blijkt gesloten. Volgens de buurwinkel gaan ze pas met Pasen weer open. Dat het seizoen nog moet beginnen merken we sowieso al snel: het merendeel van de winkels in het oude centrum is dicht. En de zaken die wél geopend zijn, tja, die prijzen! We moeten duidelijk weer even wennen aan het Noord-Europese prijsniveau na Marokko en Spanje.

Marjos wil graag even langs een damesmodezaak waar ze destijds een leuk jurkje scoorde. Maar helaas dat blijkt gesloten. Volgens de buurwinkel gaan ze pas met Pasen weer open. Dat het seizoen nog moet beginnen merken we sowieso al snel: het merendeel van de winkels in het oude centrum is dicht. En de zaken die wél geopend zijn, tja, die prijzen! We moeten duidelijk weer even wennen aan het Noord-Europese prijsniveau na Marokko en Spanje.

Terug bij de camper diepen we uit de koelkast een zeer appetijtelijke spaghetti carbonara tevoorschijn, die we enige dagen geleden bij de Mercadona hebben gescoord. Binnen notime staat er een smaakvolle maaltijd op tafel. Daarna is het tijd voor waar we stiekem al de hele dag naar uitkeken, voetjes omhoog, ontspannen en nagenieten van een dag die ondanks de wind toch best lekker liep.

Zaterdag 28 maart 2026  -  Pezenas

Pezenas    ⛅️ 12°C

Voor fans van Max Verstappen valt er momenteel weinig te vieren. Zijn RB22 🏎 lijkt op alle fronten tekort te schieten, zowel chassis als motor laten hem in de steek. Onder de coureurs heerst sowieso geen jubelstemming. De nieuwe motorreglementen hebben een wagen opgeleverd die op onverwachtse momenten zelf digitaal de controle overneemt. Het pure talent en driverskills lijken ineens bijzaak 😬. Max’ kwalificatie verloopt dramatisch, Q3 haalt hij niet eens en hij moet genoegen nemen met een 11e startplek 🫣. Het plezier van Max is op een nulpunt beland. Morgen maar eens zien wat Japan brengt…

Wij zoeken het geluk dichter bij huis en slenteren richting het centrum, waar de zaterdagmarkt in volle gang is. Op ons gemak dwalen we langs de kramen en verbazen ons opnieuw over de stevige prijzen. Toch scoren we een vrolijke rieten boodschappentas voor een tientje, een mooi prijsje! Die vullen we meteen met een streng roze knoflook, een knapperige baguette en vier gedroogde worstjes. Na deze “inspanningen” ploffen we neer op een terras voor koffie. Net op dat moment bellen Kees en Trui. Ze zijn net hier gearriveerd op de camping en komen ook onze kant op. Gezellig, wat een verrassing!

Even later volgen warme knuffels en een alvast beknopte update van elkaars avonturen van de afgelopen weken. Daarna gaan we ieder weer ons eigen pad, met de afspraak later op de camping samen te komen. We besluiten immers spontaan nog een nachtje te blijven, ach, waarom ook niet? Ondertussen tik ik nog een nieuwe crèmekleurige panamahoed op de kop (de oude had z’n beste tijd echt gehad) en bij een Thaise kraam nemen we bakjes mee met mihoen, pittige groenten en kipcurry. Terug op de camping blijkt de receptie potdicht zowel vandaag als morgen. Dat extra nachtje betalen wordt dus een creatieve uitdaging, maar dat gaat vast wel lukken.

In de camper voelt het meteen weer vertrouwd met Kees en Trui, alsof we elkaar gisteren nog spraken. De tijd vliegt voorbij met gekeuvel, gelach en mooie verhalen. Na afloop warmen wij de Thaise groenten op, verrassend lekker, maar dat wisten we eigenlijk al van een paar jaar geleden. ’s Avonds hebben we nog wat app-contact over de windverwachting voor morgen en overmorgen en die ziet er niet bepaald gunstig uit. Maar goed, dat is een zorg voor later. Eerst maar eens slapen, morgen weer een nieuwe dag.